คำพูดของเจียงหวยราวกับสายฟ้าฟาดอีกลูกในคืนนี้ จู่โจมทุกคนโดยไม่ทันตั้งตัว
ใบหน้าของลู่เสวี่ยซีซีดเผือดในทันใด เธอมองเจียงหวย แล้วจู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืน ขอบตาแดงเรื่อ น้ำเสียงเจือสะอื้นและสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด
“พี่หวย ฉันทำอะไรผิดไปเหรอ?”
เจียงหวยรู้อยู่แล้วว่าเธอจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ เขาเพียงมองเธอด้วยแววตาเรียบเฉย “เธอทำอะไรไป เธอรู้ดีแก่ใจ”
เรื่องที่จะค่อยๆ ชำแหละแฉทีละเปลาะ เขาไม่เห็นต้องเสียเวลา
สิ่งที่เขาต้องทำ ก็คือส่งตัวเธอไป
ลู่เสวี่ยซีอดขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแน่นไม่ได้
รู้ดีว่าเรื่องวันนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป
หล่อนรู้มาตลอดว่าเขาไม่ชอบตัวเอง
แต่หล่อนไม่คิดเลย ว่าเขาถึงขั้นอยากขับไล่ไสส่งตัวเองออกจากตระกูลเจียงโดยตรง?
ทำไม?
เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำที่หล่อนโยนใส่เจียงสู่สู่ในโรงพยาบาลเมื่อวันก่อนงั้นหรือ??
หล่อนก็แค่บอกใบ้ไปนิดหน่อย เจียงหวยก็ร้อนรนจะออกหน้าให้น้องสาวตัวเองขนาดนี้เชียว?
ลูกแท้ๆ มันดีงามปานนั้นหรือ?
เจียงอวี่เฉิงก็เป็นอย่างนี้ เจียงหวยก็เป็นอย่างนี้...
แม้แต่เจียงซู่และน้องชายอีกสองคนก็ด้วย!
ทั้งที่คนที่เติบโตมาพร้อมพวกเขาคือหล่อนแท้ๆ นะ!
...
เจียงหวยมองปฏิกิริยาของลู่เสวี่ยซีอย่างสงบนิ่ง
ที่จริงเขาก็เพราะเรื่องที่หล่อนกล่าวพาดพิงเสวี่ยเสวี่ยในโรงพยาบาลวันก่อนนั่นเอง
จะว่ากันตรงๆ ตั้งแต่เสวี่ยเสวี่ยกลับมา หล่อนก็พูดจาเสียดสีแทงใจดำและยียวนกวนประสาทเขาอยู่หลายครั้ง ตอนแรกเขาคิดเพียงว่าหล่อนคงมีใจคิดผิดไปชั่วขณะเพราะเสวี่ยเสวี่ยกลับมา แค่ตักเตือนสักคำเรื่องก็คงจบ