คนที่พูดอยู่ก็คือลู่เสวี่ยฉิง ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา สีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจและโกรธแค้น
พ่อลู่แม่ลู่แม้จะรั้งตัวไว้ แต่สายตาที่มองลู่เสวี่ยซีก็เต็มไปด้วยความเคลือบแคลงและไม่พอใจ
“เสวี่ยซี! แกกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง? ไม่อยากให้สร้อยข้อมือน้องก็พูดดีๆ ก็ได้ ทำไมต้องทำเรื่องแบบนี้?! เสวี่ยฉิงเป็นน้องสาวแท้ๆ ของแกนะ! แกทำร้ายน้องแบบนี้ได้ยังไง?!”
แม่ลู่ตะคอกถามด้วยความโกรธ
พ่อลู่เองก็มองเธออย่างผิดหวัง
ลู่เสวี่ยซียืนอยู่ข้างหลังเจียงเฉิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานและเสียใจ แต่น้ำเสียงกลับดื้อรั้น
“แม่คะ หนูเปล่านะ! หนูจะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง? สร้อยข้อมือนั่นหนูใส่มาตลอด เสวี่ยฉิงบอกว่าอยากได้ หนูก็ถอดให้ตอนนั้นเลย ทุกคนก็เห็นกันหมด!”
พูดจบก็ดึงแขนเจียงเฉิงแขนหนึ่ง น้ำเสียงที่ดื้อรั้นแฝงความเปราะบางไว้ “พี่เฉิง เชื่อหนูเถอะ หนูไม่ได้ทำจริงๆ”
“ฉันเชื่อแกอยู่แล้ว แกไม่ใช่คนแบบนั้น”
เจียงเฉิงส่งสายตาสงสารและเข้าใจให้เธอครั้งหนึ่ง แล้วหันไปมองลู่เสวี่ยฉิงอีกครั้ง สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ปิดไม่มิด
“เห็นๆ กันอยู่ว่ามีคนโลภไม่พอยังมากล่าวหาคนอื่น! แถมยังบอกว่าถูกวางยาพิษ ฉันว่ามันก็แค่แพ้โลหะ ร่างกายตัวเองผิดปกติยังมาโทษของไม่ดี ป่วยไม่ไปโรงพยาบาล กลับมาจับผิดพี่สาวแท้ๆ ไม่ปล่อย ฉันนี่เปิดหูเปิดตาจริงๆ”
พูดจบก็หันไปหาพ่อลู่แม่ลู่
“แล้วก็พวกคุณด้วย เสวี่ยซีคิดถึงตระกูลลู่มาตลอด มีเรื่องดีๆ ก็คิดถึงพวกคุณตลอด เธอกว่าจะได้กลับมา พวกคุณทำกับเธอแบบนี้เนี่ยนะ?!