……
เจียงสู่สู่ยืนถือมนุษย์กระดาษน้อยแสงสีทองของตัวเองอยู่ข้างรถ มองไปยังฉู่เป่ยเฮ่อที่อยู่ในรถ
ฉู่เป่ยเฮ่อโบกมือลาเธอ
มนุษย์กระดาษน้อยที่เกาะอยู่บนไหล่ฉู่เป่ยเฮ่อก็โบกมือลามนุษย์กระดาษน้อยในมือเธอเช่นกัน
ภาพนี้ มองยังไงก็วิเศษเหลือเกิน
อย่างน้อยในสายตาของผู้จัดการโครงการถนนคนเดินสายอาหารก็เป็นเช่นนั้น
ข้าง ๆ เขามีหัวหน้าคนงานแซ่สวี่ที่ดูแลโครงการถนนคนเดินสายอาหารยืนอยู่ ทั้งสองได้รับคำสั่งจากเจียงหวย ให้มารอที่นี่เพื่อช่วยเจียงสู่สู่ขนกระเป๋าขึ้นเขา
แม้ครั้งนี้เจียงสู่สู่จะเอากระเป๋าเดินทางใบเล็กมาแค่ใบเดียว แต่พอนึกถึงบันไดยาวที่เคยปีนป่าย เจียงหวยย่อมไม่มีทางให้เธอแบกกระเป๋าปีนเขาอีก
"ผู้ ผู้จัดการครับ คุณหนูใหญ่ถือมนุษย์กระดาษน้อยอยู่หรือเปล่า มันขยับได้รึเปล่าครับ?"
หัวหน้าคนงานแซ่สวี่อ้าปากค้าง แต่ไม่กล้ารบกวนคุณหนูใหญ่ที่กำลังบอกลา ได้แต่กดเสียงต่ำถามเสียงเบา
ผู้จัดการโครงการแม้ในใจจะตะลึงไม่แพ้กัน แต่สีหน้ากลับทำเป็นว่าเจอเรื่องเล็กน้อยไม่น่าตื่นเต้น
"คุณหนูใหญ่เรียนสถาบันลัทธิเต๋า ร่ำเรียนวิชาสำนักเซวียน มนุษย์กระดาษน้อยขยับได้แค่นี้ มีอะไรน่าตกใจ?"
ปากพูดอย่างนั้น แต่ในใจก็ทึ่งไม่ต่างกัน
สมกับเป็นคุณหนูของท่านประธานเจียงใหญ่ ฝีมือเก่งกาจเหมือนที่คนในเน็ตพูด
ดูสิ มนุษย์กระดาษน้อยของเธอขยับเองได้!!
แม้การพูดทางนี้จะไม่ได้รบกวนคนสองคนข้างรถ แต่ฉู่เป่ยเฮ่อก็ยังกวาดสายตามาทางนั้นเล็กน้อย
เดิมทีเขาจัดการให้คนขับรถขนกระเป๋าขึ้นเขา แต่เมื่อเจียงหวยส่งคนมาแล้ว เขาก็ไม่ชักช้า