ชายหนุ่มเดินตามมาตลอดทาง แต่ไม่ได้ก่อกวนอีก
จนกระทั่งทั้งสามคนมาถึงหน้าประตูใหญ่ของสำนักศึกษาที่กลางเนินเขา ชายหนุ่มจึงขยับเข้ามาใกล้อีกครั้ง
"สหายน้อยเดินขึ้นเขามาคงเหนื่อยแล้วใช่ไหม? ต้องการให้ช่วยส่งพี่คนนี้ลงเขาหรือเปล่า? หนึ่งร้อยหยวน ผมรับรองว่าจะพาเขาลงเขาอย่างปลอดภัย"
แม้แต่เจียงสู่สู่ก็ยังนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะ "ดื้อรั้น" ได้ขนาดนี้
วันนี้เขาไม่เอาเงินหนึ่งร้อยหยวนจากเธอให้ได้เลยหรือไง?
หัวหน้าคนงานแซ่สวี่ตกใจไม่แพ้กัน เบิกตากว้างอีกครั้ง ก่อนจะปฏิเสธ
"ไม่ต้อง! แค่ลงเขาเอง! ฉันเดินลงไปเองได้! นายอย่ามายุ่งกับคุณหนูใหญ่ของเราอีก!"
หัวหน้าคนงานแซ่สวี่นึกว่าชายหนุ่มมีเจตนาอื่น พูดไปถึงตอนหลังถึงกับเบิกตาขึงขังพยายามขู่ให้อีกฝ่ายถอยไป
เพราะตลอดทางที่ขึ้นมานั้นปกติธรรมดา หัวหน้าคนงานแซ่สวี่เดินตามเจียงสู่สู่มาก็ไม่ได้ถูกค่ายกลวงกตดักไว้จริง ๆ จึงรู้สึกว่าบันไดยาวนี้ไม่มีอะไรน่ากลัว
เขาพูดไปพลางวางกระเป๋าลง เตรียมจะลงเขาเอง แต่กลับถูกเจียงสู่สู่เรียกไว้
"เดี๋ยวก่อน"
หัวหน้าคนงานแซ่สวี่หมุนตัวกลับมา ก็เห็นเจียงสู่สู่หันไปทางชายหนุ่ม แต่กลับเป็นการต่อราคากับเขาอย่างจริงจัง
"หนึ่งร้อยน่ะแพงไป ห้าสิบ"
ชายหนุ่มพยายามพูดด้วยเหตุผล "ผมส่งเขาลงเขาแล้วต้องขึ้นมาใหม่ ไปกลับหนึ่งรอบ หนึ่งร้อยหยวนผมไม่ได้คิดแพงนะ"
เจียงสู่สู่เย็นชาไร้ปรานี "ห้าสิบ ไม่รับฉันส่งเองก็ได้"
พูดจบก็ชำเลืองมองมนุษย์กระดาษน้อยแสงสีทองบนบ่าที่กำลังเบื่อหน่าย
ชายหนุ่มสังเกตเห็นมนุษย์กระดาษน้อยนั้นตั้งแต่แรกแล้ว คราวนี้เห็นดังนั้นก็ไม่ลังเลอีก "ตกลง!"