เจียงจ้านแม้ไม่รู้ว่าแผ่นหยกนี่คืออะไร แต่สัมผัสได้ถึงสายตาคนรอบข้าง โดยเฉพาะสองพี่น้องข้าง ๆ เจียงจ้านก็รู้สึกว่ามันน่าจะเป็นของดี
เก็บของใส่กลับลงในซองนำโชค แล้วเก็บไว้ให้ดี
ท่านปู่เจียงและเจียงอวี่เฉิงแม้จะคาดไม่ถึงว่าเจียงสู่สู่จะยอมมอบแผ่นหยกให้เอง แต่เมื่อเห็นภาพที่ทั้งคู่แลกของขวัญกันก็รู้สึกปลาบปลื้มใจอย่างยิ่ง
ใช่อย่างนั้นสิ
นี่แหละคือท่าทีที่ลูกพี่ลูกน้องควรมีเมื่อพบกันครั้งแรก
ก่อนหน้านี้พวกหลาน/หลานชายคนอื่น ๆ มันไม่เอาไหนเลย
เจียงเฉิง เจียงฮั่น: ……
คุณย่าเจียงแม้จะหงุดหงิดใจ แต่ความหยิ่งยโสของนางไม่ยอมให้นางเอ่ยปากขอของขวัญจากหลานสาว ก็เลยได้แต่หงุดหงิดต่อไป
……
เพราะจู่ ๆ เจียงจ้านกลับมา เจียงสวี่สวี่กับพวกก็อยู่บ้านต่ออีกวัน
เจียงซู่เลิกเรียนกลับบ้าน ได้ยินว่าเจียงจ้านกลับมาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมาก
หลัก ๆ เพราะไม่สนิท
แต่พอได้ยินว่าวันแรกที่เขากลับมา พี่สาวเขาให้แผ่นหยกคุ้มภัยกับเจียงจ้าน เจียงซู่ก็สงบนิ่งอยู่ไม่ได้ทันที
รีบวิ่งไปที่ห้องเจียงจ้าน ไม่ยอมให้เขาต้องหยิบแผ่นหยกที่เจียงสู่สู่ให้ออกมา
พอเจียงจ้านเอาแผ่นหยกออกมา เขาก็ถอดแผ่นหยกที่คอตัวเองออกมา เทียบกับแผ่นนั้นอย่างละเอียด
อย่างไรเสียแผ่นหยกที่เจียงสู่สู่ทำเอง ย่อมไม่มีทางทำให้เหมือนกันทุกแผ่นได้จริง
เจียงซู่ทำหน้าจริงจังเทียบอยู่นาน สุดท้ายก็เอามือเท้าสะเอวพูดอย่างภาคภูมิใจ
"ของฉันใหญ่กว่าของนาย!"
พี่สาวเขายังไงก็ใส่ใจเขาที่เป็นน้องลูกพี่ลูกน้องมากกว่า!