ตระกูลฉู่
ฉู่เป่ยเฮ่อกำลังวิดีโอคอลกับใครบางคน เมื่อเห็นข้อความเด้งขึ้นบนโต๊ะก็ชะงักไปเล็กน้อย
ปลายสาย ฝ่ายชายรูปงามยั่วยวนเลิกคิ้วถามเขา “ว่าไง”
“เปล่า” ฉู่เป่ยเฮ่อสีหน้าเรียบเฉย พูดกับชายในวิดีโอ “ช่วงนี้ฉันจะไปเมืองหลวงสักเที่ยว”
ชายผู้นั้นได้ยินก็ยิ้มทันที “ดีเลย พวกตาเฒ่าสองสามคนนี้สองปีมานี้เริ่มอยู่ไม่สุขกันแล้ว ฉันอยากไปเคาะประตูบ้านจัดการทีละคนเลยด้วยซ้ำ นายมา พวกเขาก็คงจะว่าง่ายขึ้น”
ชายหนุ่มยังคงพูดไม่หยุด แต่ฉู่เป่ยเฮ่อไม่คิดจะฟังอีก พูดว่า “วางแล้วนะ” แล้วตัดสายไปเลย
จากนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมา อ่านข้อความที่เพิ่งได้รับอย่างละเอียด ครุ่นคิด แล้วโทรหากลับสายอีกฝ่ายโดยตรง
สายโทรถูกตัดทันที ฉู่เป่ยเฮ่อตรงประเด็นถามเธอว่า
“เธอจะเลี้ยงข้าวฉันเหรอ”
“อืม” เสียงของเจียงสู่สู่ผ่านลำโพงฟังดูนุ่มนวล “ฉันเพิ่งรวยนิดหน่อย อยากเลี้ยงข้าวนาย”
“รวยเหรอ” ฉู่เป่ยเฮ่อเกิดความสงสัยขึ้นมาผิดปกติ
เจียงสู่สู่ไม่ปิดบัง “ปู่ฉันบอกจะโอนหุ้นกลุ่มบริษัทเพิ่มให้อีก 5% ตอนนี้ฉันรวยมาก”
น้ำเสียงของเธอแม้จะนิ่งเฉยและมั่นคงเหมือนปกติ แต่ถ้าตั้งใจฟังจะรู้สึกได้ถึงความดีใจเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียง
มุมปากของฉู่เป่ยเฮ่อยกโค้งขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเล
“ได้ เมื่อไหร่”
“เย็นนี้เลยไหม” เจียงสู่สู่ถามอย่างตั้งใจ “สองวันนี้ฉันจะกลับสถาบันแล้ว นายมีเวลาคืนนี้ไหม”