ก่อนการทัศนศึกษารอบนี้ โหยวหงซวนกังวลมาตลอด
กลัวว่าตัวเองจะดูแลเจิ้งเชิ่นได้ไม่ดี ทั้งที่เคยสัญญากับพี่สาวคนที่แปดไว้ว่าจะอยู่เป็นเพื่อนเจิ้งเชิ่นอย่างดี แต่หลายปีที่ผ่านมากลับกลายเป็นเขาต่างหากที่ได้รับความดูแลจากเจิ้งเชิ่นตลอด
คำสัญญาของเด็กหนุ่มเปี่ยมไปด้วยเลือดร้อน เขาเชื่อมั่นเต็มร้อยว่าจะดูแลเจิ้งเชิ่นให้เป็นเพื่อนสนิทที่สุด แต่สุดท้ายกลับเหมือนจะทำได้ไม่สมบูรณ์แบบเท่าไหร่
เขากลัวว่าพี่สาวคนที่แปดจะผิดหวัง
ความรู้สึกนี้ยิ่งทวีคูณขึ้นเมื่อเห็นทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางป่าใบไม้แดงในสายวิดีโอคอลครั้งนั้น
คืนที่ได้นั่งดูรายการของทั้งคู่คนเดียวที่บ้าน เห็นทั้งสองเล่นห้วนฮาตลกขบขันกันบนจอ ต่อให้เป็นคอนเทนต์ที่ฮาจริง เขาก็เศร้าจนหัวเราะไม่ออก
เขามีวันลาแค่หนึ่งสัปดาห์ หลังจากนั้นก็ต้องกลับไปที่ค่ายทีม แต่เจิ้งเชิ่นกับพี่สาวคนที่แปดเป็นเพื่อนบ้านกัน เป็นเพื่อนร่วมรายการเดียวกัน พวกเขายังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกเพียบเลย
เขาจะกลายเป็นคนที่ค่อย ๆ จางหายไปจากมิตรภาพสามคนนี้หรือเปล่า?
คำถามนี้ได้รับคำตอบแล้วเมื่อการทัศนศึกษาครั้งนี้มาถึง
ปรากฏว่าทั้งสองจำกันมาตลอด จำคำพูดตอนที่เขาเผลอเม้าพลางว่าอยากทำแบบนี้สักครั้ง แล้วตั้งใจเตรียมอุปกรณ์มาให้จัดเต็ม
เขารู้แล้ว มิตรภาพของพวกเขาไม่มีวันจางจากไปตามกาลเวลา พวกเขาคือสามคนจอมซ่าที่เยี่ยมที่สุดแห่งถนนสิ้งหวา
โหยวหงซวนเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายระยับใต้แสงไฟมองไปที่เซี่ยหมี
“พี่แปด”
“สามคนเราเป็นเพื่อนกันนาน ๆ ไปเลยนะ!”
ความตั้งใจจดจ่อในดวงตาของเซี่ยหมีค่อย ๆ กลายเป็นรอยยิ้ม