หน้าเต็นท์ที่แขวนด้วยดวงไฟระยิบระยับ คนสามคนนั่งล้อมรอบโต๊ะไม้เล็ก ๆ สำหรับตั้งแคมป์
บนโต๊ะมีตะเกียงแคมป์สีเหลืองอบอุ่นสองดวง ชานมร้อน ๆ สามแก้ว เมล็ดแตงกวา ขนมกรุบกรอบ และไพ่พรีเอียงกันเต็มโต๊ะ
ช่วงเวลานี้ ใบหน้าของเซี่ยหมีติดแผ่นทิชชู่เปียกไปเกือบร้อยแผ่น เหลือให้เห็นแค่ดวงตาที่มองออกมาอย่างทุลักทุเล ทั้งหน้าถูกปิดมิดชิดราวกับมัมมี่
ส่วนสาเหตุที่เธอแพ้ขนาดนั้นก็คือ...
เซี่ยหมีจ้องการ์ดในมือด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ค่อย ๆ ดึงการ์ดออกมาหนึ่งใบ แอบเง้นตาไปมองเสิ่นเยว่ชิง
แล้วทดลองโยนลงไป “ไพ่เดี่ยว สามใบเดียว”
โหยวหงซวนที่อยู่ตำแหน่งออกท้ายตาเป็นประกาย มือนึงหยิบห้าออกมาพร้อมจะลงอยู่แล้ว รอแค่ให้เสิ่นเยว่ชิงที่อยู่ตำแหน่งหน้าลงสี่
ผลคือเสิ่นเยว่ชิงดึงการ์ดออกมาสองใบ
“ราชาคู่ ตบเลย”
โหยวหงซวน: “?!”
เซี่ยหมี: “บ้าเอ๊ย!!”
ใครเขาใช้ราชาคู่ตบไพ่สามใบเดียวกันบ้างเนี่ย!!
คำตอบของเสิ่นเยว่ชิงต่อเรื่องนี้ก็คือ
“ยึดหลักไม่ปล่อยให้ทุกประโยคของครูเซี่ยตกพื้น ฉันก็ต้องรับทุกใบของครูเซี่ยให้ได้เหมือนกัน”
เซี่ยหมีปากกระตุก “ขอบใจนะยะ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องรับด้วยราชาคู่มั้ง?”
มุมปากเสิ่นเยว่ชิงยกขึ้นเล็กน้อย ยิ้มจนหลงใหล “การ์ดที่ครูเซี่ยลง ต้องให้ความสำคัญสิ”
เซี่ยหมี: “?”
ใครสอนให้เอ็งให้ความสำคัญขนาดนี้วะเพื่อน?
โหยวหงซวนทำหน้าตื่นราวกับหายนะ “อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ขอจดเก็บ...”