ไม่ชอบ! ไม่ชอบ! ไม่ชอบ!
คำว่าไม่ชอบสามครั้งของหลิ่วว่อซิง ราวกับลูกธนูพุ่งทะลุหัวใจของชิวเฉิงเยี่ยอย่างจัดเจน
เขาสะดุ้งเฮือกเหมือนโดนฟ้าผ่า ถอยหลังเซไปหลายก้าว ริมฝีปากขยับอึกอักอยู่นานแต่ไม่สามารถดันคำใดออกมาได้เลย
ทางนั้นหลิ่วว่อซิงกลับหันหลังจากไปอย่างสบายอารมณ์ ไปยืนชมภาพร่วมกับไล่ปิงเสวียนฝั่งตรงข้าม
สายมาม่าในคอมเมนต์เด้งผ่านจอที่มองความวุ่นวายเป็นของว่างเริ่มขำกันจอแตกไปคนละทาง
[เฮียเฮียเฮียเฮียเฮียเฮียเฮียเฮีย]
[มีมี่เก๋าเหมือนแค่ภารกิจล้มเหลว แต่จริง ๆ ชีวิตมันก็จบเห่แล้วด้วย]
[ขำตาย พี่หลิ่วต้องรู้แล้วว่าภารกิจของมีมี่เก๋าคือทำให้เธอพูดคำว่า “ชอบมาก” สามคำ เลยตั้งใจตอบไม่ชอบยาวสามครั้งเต็ม ๆ เลยสิ]
[ใครให้เขาแสดงออกชัดขนาดนั้นล่ะ]
[งั้นก็ไม่มีทางเลือกอยู่ดี ถ้าเขาไม่แสดงให้ชัดขึ้น พี่หลิ่วก็ยิ่งไม่พูดสามคำนั้นให้ พูดง่าย ๆ คือทางตัน เขาผิดตั้งแต่ขั้นเลือกพี่หลิ่วแล้ว ดูท่าตัวเองจะยังไม่ค่อยเห็นภาพตัวเองตรง ๆ นะ]
[แต่เอาจริง ๆ ดิ ถ้าเลือกใครก็ผิดอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?]
[เฮียเฮียเฮียเฮียเฮียเฮียตรงปก!]
เห็นสภาพอนาถของภารกิจที่ชิวเฉิงเยี่ยฝั่งนั้น เซี่ยหมีถึงกับทำเสียงจ๊ะเอ๋กับตัวเอง
ภารกิจนี้มันไม่ง่ายอย่างที่คิดจริง ๆ
ชำเลืองสายตากลับมา เธอมองไปยังเสิ่นเยว่ชิงที่ยืนดูภาพอยู่เคียงข้าง ครุ่นคิดหาวิธีจะทำให้เขาเปิดปากขอเดทโดยที่ไม่โดนจับได้ว่ามีภารกิจอยู่เบื้องหลัง
“ครูเซี่ย คิดว่าภาพนี้เป็นยังไงบ้าง”
ระหว่างที่เธอยังลังเลอยู่ในใจ เสิ่นเยว่ชิงก็เอ่ยขึ้นก่อน
เซี่ยหมีกวาดสายตาตามทิศที่เขามองไปยังภาพที่แขวนอยู่บนผนัง