กว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาก็ผ่านไปนาน
[พริกเผ็ด]: จำตอนที่เราสู้กับมังกรหลงครั้งแรกแล้วข้าถามเจ้าว่าสกิลพรเทพประทานของข้าเรียกว่าอะไร เจ้าตอบว่าอะไรได้ไหม
[ลูกสน]: จำได้
[พริกเผ็ด]: ต่อไปสักพัก ถ้าอีเมลหรือภารกิจที่ข้าส่งให้ไม่มีคำตอบนั้นลงท้าย ก็อย่าเชื่อ
[พริกเผ็ด]: เรื่องม่านแสงดันเจี้ยนปิด นอกจากเจ้ากับเหลียงอวี๋ชวนแล้ว ข้าจะไม่บอกใครอีกชั่วคราว ถึงเวลาพวกเราสามคนไปจัดการกัน
[ลูกสน]: ตกลง
บางทีอาจเป็นเพราะอวี๋หรานหรานระแวงเกินไป หลังจากนั้นหลายปีก็ไม่มีปัญหา
แต่นับจากนั้น อวี๋หรานหรานพยายามรับภารกิจด้วยตัวเองเสมอ เว้นแต่ภารกิจที่จ้าวซูอิ่งส่งมาจะให้ค่าตอบแทนน่าดึงดูดพอ
อวี๋หรานหรานเริ่มฝึกถูหลานอย่างมีเป้าหมาย ต่อไปพวกนางต้องขึ้นสู่สนามรบโลกแน่ ถ้าถูหลานมีระดับการต่อสู้ไม่ดีพอนางก็ไม่สามารถพานางไปด้วยได้ ต่อให้ทั้งนางและถูหลานยินยอม ไอ้เจ้าเสวี่ยตุยคงไม่ยอมแน่
ตอนไม่มีภารกิจ นางก็หาที่พักกับถูหลาน นางใช้อาชีพวิศวกรรมระดับกลางทำของเล่นมากมายให้ถูหลาน ส่วนตัวเองก็เริ่มเล่นแร่แปรธาตุ จัดการแรงบันดาลใจ หรือไม่ก็ลองเอาวัสดุที่หามาได้ลองปรุง[นักฆ่าไร้เทียมทาน]กับ[ฤดูใบไม้ผลิไม่เคยสาย]
ตอนยุ่งกับการเล่นแร่แปรธาตุ นางไม่ได้สนใจถูหลาน ยังไงถ้านางรู้สึกเบื่อก็กลับพื้นที่สัตว์เลี้ยงได้ตลอดเวลา อวี๋หรานหรานชอบถูหลานมาก แต่นางจะไม่ยอมให้สิ่งใดมาทำลายจังหวะและแผนของตัวเอง
ผลคือหลังจากเสร็จธุระแล้วเดินออกจากกระท่อมไม้ ก็พบว่าถูหลานเอาของเล่นหลายสิบชิ้นที่นางทำให้แกะออกหมด แล้วเอาชิ้นส่วนมาประกอบเป็นของเล่นใหม่ด้วยตัวเอง