หยวนฉือมีเงินชดเชยค่าทะเบียนครัวเรือนติดตัวอยู่ 360 ตำลึง เรียกได้ว่าเดินไปไหนก็แทบลอยล่อง มาเยือนต่างโลกทั้งที นอกจากจะกลายเป็นเศรษฐีนีที่มีเงินก้อนโตติดตัว ยังมีเงินให้รับทุกเดือนอีกด้วย เป็นพล็อตที่แม้แต่ฝันก็ยังฝันไม่ถึง
ซูจิงเซี่ยนนำทุกคนมายังร้านแห่งหนึ่งซึ่งมีหน้าร้านหรูหราพอสมควร
เพิ่งก้าวเข้าไปในร้าน ก็มีเด็กหนุ่มรับใช้เข้ามาต้อนรับ
“พี่ใหญ่ซูเองหรือ เชิญเข้ามาเลยขอรับ” เด็กหนุ่มหน้าตาขาวสะอาดยิ้มแย้ม เห็นได้ชัดว่ารู้จักซูจิงเซี่ยน
เขาหันไปตามหาเจ้าของร้าน พลางคิดว่าวันนี้คงได้ทำการค้าก้อนใหญ่อีกแล้ว
หยวนฉือที่เดินตามหลังมามองอย่างสนใจ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
ซูหลีโจวขยับเข้ามาอธิบาย “พวกเราเพิ่งมาถึงหมู่บ้านชิงเหอได้ไม่นาน ตอนนั้นเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ก็ซื้อจากร้านนี้ทั้งหมด”
หยวนฉือได้ยินดังนั้นก็เข้าใจทันที
ที่แท้ก็เป็นครอบครัวใหญ่ พอมีแขกผู้สูงศักดิ์มาเยือนกะทันหัน ย่อมต้องจดจำไว้เป็นพิเศษ
ซูจิงเซี่ยนกวาดตามองผ้าที่วางอยู่ด้านหน้า ก่อนใช้นิ้วลูบสัมผัส แล้วนึกถึงผิวอันบอบบางของหยวนฉือ “มีผ้าที่ดีกว่านี้ไหม แบบที่ไม่ระคายผิว”
เจ้าของร้านรีบเดินเข้ามา กวาดตามองทั้งสามคนอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินรูปร่าง จากนั้นพอได้ยินว่าต้องการผ้าที่ดีกว่า ก็ยิ้มหน้าบานทันที “มีสิขอรับ ต้องมีอยู่แล้ว”
“วันนี้ร้านเราเพิ่งได้สินค้าชุดใหม่มาจากเมืองผีเฉิง” เจ้าของร้านเดินนำขึ้นไปชั้นสอง พลางแนะนำไปด้วย “คงรู้จักเมืองผีเฉิงกันสินะ ที่นั่นผลิตผ้าไหมกับผ้าแพร โดยทั่วไปมีแต่ครอบครัวใหญ่ ๆ ที่ใช้กัน”
“พอดีน้องชายข้าได้พบผู้มีพระคุณ ผ้าหลายพับนี้เลยส่งมาให้ข้า”
เขาพาทุกคนขึ้นไปชั้นบน ก่อนเปิดหีบที่ประณีตงดงามใบหนึ่ง
ผ้าที่สะท้อนประกายระยิบระยับใต้แสงเทียนปรากฏต่อหน้าทั้งสามคน
ซูจิงเซี่ยนกับซูหลีโจวเคยเห็นผ้าดี ๆ มาก่อน เพียงมองแวบเดียวก็รู้ว่านี่ถือว่าดีทีเดียว แต่ก็ยังเทียบผ้าแพรประกายไม่ได้
“เป็นอย่างไร ชอบไหม?” ซูหลีโจวหยิบผ้าพับหนึ่งขึ้นมา เนื้อผ้านุ่มลื่นอย่างยิ่ง สีฟ้าอ่อนสดใสเป็นธรรมชาติ เมื่อวางอยู่ในมือเขาก็ยิ่งขับให้ผิวดูขาว