หลังจากทุกคนกินมื้อใหญ่กันเสร็จ ก็เริ่มพูดคุยเรื่องเมืองหลวง
หยวนฉือเท้าคางด้วยสองมือ ดวงตาเป็นประกาย มองซูหลีโจวพูดถึงเรื่องสนุก ๆ ในเมืองหลวง «ขี่ม้า! มีสนามม้าโดยเฉพาะด้วยหรือ? ไปเล่นได้ตามใจเลยไหม?»
ในยุคปัจจุบัน กิจกรรมพวกนี้ล้วนต้องเสียเงินถึงจะได้เล่น เธอย่อมไม่ยอมเอาเงินมาใช้กับเรื่องนี้อยู่แล้ว
«แน่นอน» ซูหลีโจวยิ้มตาหยี «พี่ใหญ่มีม้าตัวหนึ่ง รูปร่างสง่างามมาก ดูดีสุด ๆ ถึงตอนนั้นให้พี่ใหญ่พาเจ้าไปก็ได้»
ซูจิงเซี่ยนผู้ถูกเอ่ยถึงพยักหน้าเบา ๆ ท่าเสวี่ยของเขาสง่างามจริง ๆ เขาเชื่อว่าเธอจะต้องชอบแน่
«ไม่ได้มีแค่สนามม้านะ ยังมีสัตว์หายากบางชนิดให้ชมพร้อมดนตรีด้วย»
ซูเยวี่ยเซียนประคองถ้วยชาร้อน ไอจาง ๆ ลอยขึ้นมา เขาเสริมขึ้น
นั่นมันสวนสัตว์ชัด ๆ!
ยิ่งหยวนฉือฟัง ดวงตาก็ยิ่งเป็นประกาย แบบนี้เธอก็จะได้เข้าใกล้พวกขนฟูอย่างเสือใหญ่ด้วยหรือเปล่า?
«นอกจากเรื่องสนุกพวกนี้แล้ว ในเมืองใหญ่มีธรรมเนียมอะไรที่ต้องระวังไหม?» ถึงอย่างนั้นหยวนฉือก็ยังพอมีสติอยู่บ้าง ใต้หลวงเมืองหลวงนี่มีทั้งผู้มีอำนาจกดขี่คนอื่น ทั้งชายฉกรรจ์รังแกหญิงสาว เธอเห็นเรื่องแบบนี้มาไม่น้อย
ถ้าสวมบทเป็นท่านอ๋องก็คงสะใจน่าดู แต่ถ้าต้องเป็นชาวบ้านธรรมดา เรื่องคงบานปลายแน่
อีกอย่าง บทบาทที่เธอได้รับก็น่าจะเป็นชาวบ้านธรรมดาเสียมากกว่า
ไม่แน่ว่าอาจมีผู้มีอำนาจตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกพบ แล้วบังคับให้รักกัน เธอหนี เขาตาม จนสุดท้ายก็ดิ้นไม่หลุด
จากนั้นก็ต้องตกอยู่ในรักอันแสนทรมานกับสามพี่น้องตระกูลซูที่พาเธอมาเมืองหลวง กลายเป็นสามีที่หลับใหล