br />ภายใต้สายตาของผู้คนนับไม่ถ้วน สาวใช้คนหนึ่งนำพาหญิงสาวผู้สวมมงกุฎหงส์และฉลองพระองค์แดงชาดเดินออกมา
แม้มองไม่เห็นใบหน้าของหญิงสาวชัดเจน แต่จากท่วงท่าและวาจาสง่างามก็พอจะบอกได้ว่า นางคือนางฟ้าผู้ไร้เทียมทานจริง ๆ
ทันทีที่เฉินหงเหมียนปรากฏตัว เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นเป็นระลอกทั่วบริเวณ
"ดูดีออกนะเนี่ย"
"อือ รูปร่างนี่ชะนี้สุด ๆ ไม่รู้เทพจักรพรรดิฟงไปหาคนแบบนี้มาจากไหน"
"จะว่าไปก็จริง ข้ารู้สึกว่าหญิงผู้นี้ไม่เลวร้ายไปกว่าเทพีเจียงลั่วหลี่เลย"
"ฮ่าฮ่าฮ่า เมื่อครั้งอดีต สกุลบรรพกาลกับสกุลเทพหงส์สวรรค์ยังมีเจตนาจะสมรสเป็นเครือญาติกันอยู่เลย"
"เหมือนว่าเทพจักรพรรดิฟงกับเจียงลั่วหลี่จะมองกันและกันไม่เข้าตา ทำให้เรื่องนั้นต้องเลิกร้างไป"
"ตอนนี้เจียงลั่วหลี่ยังเป็นชายาเดียวดายอยู่ กลับกันเทพจักรพรรดิฟงกลับได้พบหญิงผู้เป็นที่รักใจเสียแล้ว"
"พูดตามตรง ข้าสงสัยจริง ๆ ว่าหญิงผู้นี้มีเสน่ห์ตรงไหน"
"ใช่ ๆ ใช่ ๆ ข้าก็อยากรู้เช่นกัน ว่าเป็นหญิงเช่นไร จึงทำให้เทพจักรพรรดิฟงหลงใหลเพียงนั้น"
"……"
เสียงซุบซิบทั่วบริเวณนั้น ทั้งเทพจักรพรรดิฟงและเจียงลั่วหลี่ต่างรับรู้เข้าหูทั้งหมด
แต่ท่าทีของเจ้าภาพทั้งสองกลับไม่ตรงกัน
เจียงลั่วหลี่เหมือนไม่ได้ยินสิ่งใด นั่งบนที่นั่งด้วยสีหน้าเปลี่ยนไม่เปลี่ยน ช่างเหมือนผู้มาร่วมชมพิธีคนหนึ่งจริง ๆ
ส่วนเทพจักรพรรดิฟงนั้น กลับจ้องมองเฉินหงเหมียนที่เดินตรงมาด้วยสีหน้าเต็มเปี่ยมด้วยรัก
ท่าทางนั้น เหมือนคำพูดจาปากจาปากคนทั้งหมดเป็นเพียงหมอกลอยผ่านตา ไม่อาจทำอันตรายเขาได้แม้แต่น้อย
เมื่อเฉินหงเหมียนมาถึง เทพจักรพรรดิฟงยิ้มแล้วก้าวออกไปรับ "พี่มาแล้วสินะ"
สีหน้าและน้ำเสียงของเฉินหงเหมียนแทบไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงนุ่มนวลดังเคย "อืม"
"มาเถิด ด้วยกัน"
เทพจักรพรรดิฟงพึงพอใจในท่าทีของเฉินหงเหมียน แล้วยื่นมือออกไป
สาวใช้รู้ทันใจ ยกผ้าคลุมสีแดงชาดส่งให้เทพจักรพรรดิฟง
เทพจักรพรรดิฟงคว้าผ้าคลุมสีแดงชาดเข้าไว้ แล้วพาเฉินหงเหมียนเดินตรงสู่ที่ประทับบนแท่นสูง