“สองอย่างนี้ล้วนเป็นข้อดีของข้า” เฉินเหวินเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆ
“เจ้าหนูนี่สนุกจริง ๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่น้องลั่วหลี่จะประเมินเจ้าสูงนัก”
เจียงซิงหวานหัวเราะเบาๆ ทันที
ต่อคำนั้น เฉินเหวินมิได้เอ่ยตอบ
ครู่ใหญ่ เจียงซิงหวานจึงเก็บรอยยิ้มแล้วกล่าวว่า “เอาละ เล่ามาสิ เจ้ามาเยือนที่นี่เพื่อสิ่งใด”
“ขอยืมม่านส่งวิญญาณสักครั้ง” เฉินเหวินเปิดปากตรงประเด็นทันที
“จะไปที่ใด” เจียงซิงหวานมิได้ว่าจะยืมหรือมิยืม หากแต่ถามว่าจะไปแห่งใด
เฉินเหวินตอบทันทีว่า “นครเทพฟ้งจิ่วโยว”
คิ้วเจียงซิงหวานขมวดเข้าหากันเบาๆ “เผ่าเทพฟ้งยังไม่ได้ลงมาจับตาเจ้าใช่หรือไม่ เจ้าจะฝ่าฝันขึ้นไปเช่นนี้ ไม่กลัวจริงหรือ”
ชัดเจนว่าในสายตานาง เฉินเหวินตั้งใจไปหาเผ่าเทพฟ้งเพราะเรื่องของเฟิ่งตี้ซี
เฉินเหวินมิได้อธิบายอะไร “ขอให้ผู้อาวุโสช่วยเหลือข้าสักครั้งเถิด”
เจียงซิงหวานมองเฉินเหวินตาเดียวอย่างลึกซึ้ง “แค่เพราะเจ้าสามารถแลกเปลี่ยนผลเทียนเป่ากับพวกเราได้ เรื่องยืมม่านส่งวิญญาณครั้งนี้ ข้ายินดีให้เจ้าใช้”
“แต่ด้วยน้ำใจมนุษย์ ข้าจำต้องบอกความจริงข้อหนึ่งกับเจ้า เผ่าเทพฟ้งนั้นเข้มแข็งยิ่งนัก”
“แม้อัจฉริยภาพและพลังของเจ้าจะแกร่งเพียงใด หากปะทะกับพวกมันก็เป็นแค่ไข่ทอดเหยียบก้อนหินเท่านั้น”
“ฉะนั้นเจ้าควรไตร่ตรองให้มากยิ่งขึ้น มิจำเป็นต้องเพราะหุนหันพลันวางใจชั่วขณะ จนพาตัวเองสู่ห้วงนรกที่ไม่มีวันฟื้นคืน”
“ข้าเข้าแล้ว แต่ข้ายังปรารถนาจะลองดูสักครั้ง” เฉินเหวินเอ่ยขึ้น
“ก็ได้ ข้าจึงไม่ขอตักเตือนเจ้าอีก”
เจียงซิงหวานยิ้มแล้วลุกขึ้นยืน “เจ้ารออยู่ที่นี่ได้ ข้าจะไปจัดการเรื่องนั้นเสียก่อน”
“ขอบพระคุณยิ่ง” เฉินเหวินรีบประนมมือคำนับ