นางอดใจไม่ไหว ลุกขึ้นนั่ง “พี่หลี ข้าอยากกินเนื้อ”
น้ำเสียงของลู่อินฟังดูน้อยอกน้อยใจ
มุมปากเฮ่อเหวินหลีกระตุกเล็กน้อย พอมีเรื่องขอร้องก็เรียกเขาว่าพี่หลี แต่ถ้าไม่ใช่เช่นนั้น อยากได้ยินนางเรียกพี่หลีสักคำ เขาก็ต้องคอยแกล้งนางไม่หยุด จนนางร้องขอให้เขาปล่อย
“ข้าทำให้กินดีไหม?” เฮ่อเหวินหลีถาม
ลู่อินพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
กับข้าวเนื้อที่เฮ่อเหวินหลีทำยังอร่อยสู้ฝีมือนางไม่ได้เลย!
ลู่อินห่อเหี่ยวลงเล็กน้อย
ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น เฮ่อเยี่ยนจือส่งเสียงมาจากด้านนอก “ท่านแม่ ข้าอยากกินเนื้อ!”
ลู่อิน “……”
เฮ่อเหวินหลี “……”
ส่วนทางด้านนี้ ลู่เจินหยุนยังไม่รู้เลยว่าเพราะการกระทำของนาง ทำให้ครอบครัวสามคนบ้านข้าง ๆ น้ำลายสอจนแทบร้องไห้ นางทำเนื้อกระต่ายเสร็จแล้วก็อดหยิบขึ้นมากินชิ้นหนึ่งไม่ได้
แม้จะร้อนอยู่บ้าง แต่รสชาติดีเหลือเกิน
นางรู้สึกว่ายังเคี้ยวไม่กี่ทีก็กลืนลงท้องไปแล้ว
“ฮือ ๆ อร่อยเกินไปแล้ว!”
ถ้าตอนนี้มีน้ำอัดลมเย็น ๆ สักกระป๋องก็คงสมบูรณ์แบบ
เดิมทีนางก็ไม่ได้หิวมากนัก แต่พอได้ชิมเนื้อกระต่ายคำหนึ่งกลับหยุดกินไม่ได้ กินไปครึ่งหนึ่งโดยไม่กลัวเค็ม แล้วดื่มน้ำตามไปหลายอึกถึงค่อยหยุด
ส่วนที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งเก็บเข้ามิติไว้ กินพรุ่งนี้ก็ยังร้อนอยู่
ถ้าได้นึ่งข้าวสวยเพิ่มอีกหน่อยก็คงดี
กินเปล่า ๆ แบบนี้ก็ยังเค็มอยู่บ้าง
พออิ่มท้องแล้ว นางก็ยังนอนไม่หลับในเร็ว ๆ นี้ จึงออกไปเดินย่อยอาหารที่ลานด้านนอก