ทั้งหมู่บ้านอพยพหนีภัย ฉันเก็บสะสมเสบียงอยู่กลางดอยเพียงลำพัง

ตอนที่ 26 เข้าป่าลึกอีกครั้ง

6 นาที· 1.4K คำ

ท่านลุงซานมองลู่เจินหยุน ตอนนี้นางมั่นใจ สดใส เปล่งประกายไปทั้งตัว ราวกับมีแสงบางอย่างแผ่ออกมา เป็นแสงที่ช่วยปลุกกำลังใจผู้คนได้

「กินแล้วจ้ะท่านลุงซาน เดี๋ยวฉันเอาซาลาเปาที่ทำเองมาให้สักหน่อยนะ」ลู่เจินหยุนเอ่ยยิ้ม ๆ

「โอ้ ซาลาเปารึ ทำจากแป้งสาลีขาวด้วยนี่นา ของดีเชียวนะ!」ท่านลุงซานยิ้มหน้าบาน

คราวนี้เขาไม่ปฏิเสธน้ำใจของลู่เจินหยุนอีกแล้ว เด็กเติบโตขึ้นแล้ว ในเมื่อนางเต็มใจดูแลเขา เขาก็จะปฏิบัติต่อนางให้ดีที่สุดเช่นกัน

ลู่เจินหยุนบอกว่า 「ท่านลุงซาน นี่เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ ยังร้อนอยู่เลย รีบชิมดูสิจ๊ะ!」

「อื้ม ได้เลย!」ท่านลุงซานพูดพลางหยิบซาลาเปาขึ้นมากัดคำหนึ่ง

ลู่เจินหยุนมองอย่างคาดหวัง 「เป็นยังไงบ้าง อร่อยไหมจ๊ะ?」

「อร่อยเหมือนแผ่นแป้งข้าวโพดคราวก่อนเลย ไม่คิดเลยว่าต้านีของพวกเราจะมีฝีมือแบบนี้ด้วย」ท่านลุงซานชมไม่ขาดปาก

「แหะ ๆ」

เมื่อลู่เจินหยุนกลับจากบ้านท่านลุงซาน ฟ้าก็มืดแล้ว ในมือยังถือรองเท้าฟางคู่หนึ่งที่ท่านลุงซานสานจากเชือกฟางให้นาง

รองเท้าฟางที่ท่านลุงซานสานนั้นดีมาก สวมใส่หน้าร้อนแล้วเย็นสบาย ไม่ระคายเท้าเลยแม้แต่น้อย

กลับถึงบ้าน นางเก็บเสื้อผ้าที่ตากแห้งแล้วในลานบ้านเข้าไป พอฟ้ามืดสนิทจึงค่อยย่องออกจากบ้านอีกครั้ง

นางไปบ้านหลิวไน่ไน่กับลู่เหยียเหยีย วางข้าวสารบ้านละ 80 ชั่งไว้หน้าประตู แล้วเคาะประตูสองสามครั้ง พอคนในบ้านขานรับ นางก็รีบหลบไปด้านข้าง

เมื่อต่างฝ่ายต่างยกข้าวสารเข้าไปในบ้านแล้ว ลู่เจินหยุนจึงจากไป

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป