ท่านลุงซานมองลู่เจินหยุน ตอนนี้นางมั่นใจ สดใส เปล่งประกายไปทั้งตัว ราวกับมีแสงบางอย่างแผ่ออกมา เป็นแสงที่ช่วยปลุกกำลังใจผู้คนได้
「กินแล้วจ้ะท่านลุงซาน เดี๋ยวฉันเอาซาลาเปาที่ทำเองมาให้สักหน่อยนะ」ลู่เจินหยุนเอ่ยยิ้ม ๆ
「โอ้ ซาลาเปารึ ทำจากแป้งสาลีขาวด้วยนี่นา ของดีเชียวนะ!」ท่านลุงซานยิ้มหน้าบาน
คราวนี้เขาไม่ปฏิเสธน้ำใจของลู่เจินหยุนอีกแล้ว เด็กเติบโตขึ้นแล้ว ในเมื่อนางเต็มใจดูแลเขา เขาก็จะปฏิบัติต่อนางให้ดีที่สุดเช่นกัน
ลู่เจินหยุนบอกว่า 「ท่านลุงซาน นี่เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ ยังร้อนอยู่เลย รีบชิมดูสิจ๊ะ!」
「อื้ม ได้เลย!」ท่านลุงซานพูดพลางหยิบซาลาเปาขึ้นมากัดคำหนึ่ง
ลู่เจินหยุนมองอย่างคาดหวัง 「เป็นยังไงบ้าง อร่อยไหมจ๊ะ?」
「อร่อยเหมือนแผ่นแป้งข้าวโพดคราวก่อนเลย ไม่คิดเลยว่าต้านีของพวกเราจะมีฝีมือแบบนี้ด้วย」ท่านลุงซานชมไม่ขาดปาก
「แหะ ๆ」
เมื่อลู่เจินหยุนกลับจากบ้านท่านลุงซาน ฟ้าก็มืดแล้ว ในมือยังถือรองเท้าฟางคู่หนึ่งที่ท่านลุงซานสานจากเชือกฟางให้นาง
รองเท้าฟางที่ท่านลุงซานสานนั้นดีมาก สวมใส่หน้าร้อนแล้วเย็นสบาย ไม่ระคายเท้าเลยแม้แต่น้อย
กลับถึงบ้าน นางเก็บเสื้อผ้าที่ตากแห้งแล้วในลานบ้านเข้าไป พอฟ้ามืดสนิทจึงค่อยย่องออกจากบ้านอีกครั้ง
นางไปบ้านหลิวไน่ไน่กับลู่เหยียเหยีย วางข้าวสารบ้านละ 80 ชั่งไว้หน้าประตู แล้วเคาะประตูสองสามครั้ง พอคนในบ้านขานรับ นางก็รีบหลบไปด้านข้าง
เมื่อต่างฝ่ายต่างยกข้าวสารเข้าไปในบ้านแล้ว ลู่เจินหยุนจึงจากไป