โลกสัตว์: สาวน้อยผู้ให้กำเนิดสมาชิกทั้งเผ่า!

ตอนที่ 5 สลักรูปลักษณ์สัตว์

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

พิธีจับคู่เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ แม่หมอร่ายรำด้วยท่วงท่าลึกลับจนผู้ชมตาพร่า เจียงเยว่เฝ้ามองอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะพบว่าตนจำท่วงท่าของแม่หมอไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ราวกับมีพลังลี้ลับบางอย่างแฝงอยู่

แม่หมอร่ายรำพลางใช้สีแดงกับสีน้ำเงินที่ทำจากพืชแต้มลงบนใบหน้าของเจียงเยว่และบุรุษทั้งสาม รูปลักษณ์ของคนทั้งสี่พลันเปี่ยมด้วยกลิ่นอายลึกลับและเคร่งขรึม

เมื่อการร่ายรำสิ้นสุดลง จิตใจของทั้งสี่ก็สงบนิ่งตามไปด้วย

แม่หมอหยิบเข็มที่ทำจากหนามขึ้นมา แล้วถามว่า “ใครก่อน?”

เจียงเยว่ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนตอบตามลำดับการเกี้ยวพาราสีว่า “เหยียนเช่อก่อน”

เหยียนเช่อเผยสีหน้ายินดี เขาคิดว่าเจียงเยว่จะเลือกคู่ครองที่แข็งแกร่งที่สุดให้สลักลายก่อน ไม่นึกว่านางจะทำตามลำดับการเกี้ยวพาราสี เช่นนั้นเขาก็จะเป็นบุรุษคนแรกที่ได้จับคู่กับเยว่เอ๋อร์

เหยียนเช่อคุกเข่าลงเบื้องหน้าแม่หมออย่างศรัทธา แม่หมอถามว่า “เด็กดี อยากสลักตรงไหน?”

เหยียนเช่อตอบว่า “หน้าผาก”

แม่หมอยิ้ม “ได้”

บนทวีปมนุษย์สัตว์ การสลักรูปลักษณ์สัตว์บนหน้าผากคือการแสดงความภักดีและเชื่อฟังต่อสตรีอย่างสุดหัวใจ เหยียนเช่อรู้ดีว่าตนไม่อาจเทียบฝีมือกับอีกสองคนได้ จึงคิดใช้วิธีนี้แสดงความรู้สึก เขารักเยว่เอ๋อร์ไม่แพ้ใคร

แม่หมอสลักรูปลักษณ์ของจิ้งจอกขาวลงบนหน้าผากเหยียนเช่อ จนปรากฏเป็นจิ้งจอกตัวน้อยน่ารัก

การสลักลายของคนแรกจึงเสร็จสิ้น

เจียงเยว่รู้สึกแปลกใหม่อย่างยิ่ง

นางเดินวนดูเหยียนเช่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถึงขั้นยื่นมือไปลูบหน้าผากเขา เหยียนเช่อหน้าแดงก่ำ ก่อนจะแกว่งหางอีกครั้ง

แม่หมอหันมาถามเจียงเยว่ “แล้วเจ้าเล่า เด็กน้อย?”

เจียงเยว่คิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้อมือซ้าย”

ในเมื่อเหยียนเช่อสลักรูปลักษณ์ของนางไว้บนหน้าผาก ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เห็นเด่นชัดถึงเพียงนั้น นางก็ยินดีสลักรูปลักษณ์ของเขาไว้ในที่ที่มองเห็นได้ทุกเมื่อเช่นกัน

เจียงเยว่เผยข้อมือขาวผ่องเรียวบางออกมา

“ข้าจะเริ่มแล้ว อาจเจ็บสักหน่อย”

เจียงเยว่พยักหน้า “ไม่เป็นไร เริ่มเถิด”

แม่หมอก้มหน้า เริ่มสลักรูปลักษณ์สัตว์ เข็มหนามแทงทะลุผิวขาวผ่องที่ข้อมือ เลือดเม็ดเล็กสีแดงสดผุดขึ้นมา เจียงเยว่ไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว ทว่าบุรุษทั้งสามกลับล้อมนางไว้ด้วยความเป็นห่วง ราวกับอยากรับความเจ็บปวดแทนนาง

การปกป้องสตรีเป็นสัญชาตญาณของบุรุษบนทวีปมนุษย์สัตว์ ฮั่วผู่ถึงกับเอ่ยขอร้องว่า “เบามือหน่อยได้หรือไม่?”

แม่หมอรู้สึกว่าถูกลบหลู่ “อย่ามารบกวนข้า ตอนที่หญิงชราเรียนสลักรูปลักษณ์ บิดาของเจ้ายังไม่เกิดเสียด้วยซ้ำ”

เจียงเยว่มองเขาพลางส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นไร”

ฮั่วผู่จึงได้แต่หุบปาก

ที่จริงแม่หมอลงมือรวดเร็วมาก เพียงไม่กี่นาที รูปลักษณ์หมาป่าที่เหมือนมีชีวิตก็ปรากฏบนข้อมือของเจียงเยว่ ลายเส้นพลิ้วไหว ทั้งยังดูน่ารักอยู่หลายส่วน เพื่อบรรเทาความเจ็บปวดของนาง รูปลักษณ์สัตว์จึงมีขนาดเล็ก กว้างเพียงสามนิ้วมือ ทว่าเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว

เมื่อเห็นทั้งสองเสร็จเรียบร้อย ฮั่วผู่กับลิ่งชิงอวิ๋นก็เลือกตำแหน่งที่จะสลักลายได้แล้วเช่นกัน

ตามคำขอของฮั่วผู่ แม่หมอสลักลายด้วยวิธีเดียวกันบนไหล่ซ้ายของเขา ตำแหน่งใกล้หัวใจ ลายสลักมีขนาดใหญ่มาก ปกคลุมร่างกายไปครึ่งหนึ่ง ทำให้บุรุษเผ่าสิงโตผู้มาจากทุ่งหญ้าดูสูงใหญ่และองอาจยิ่งกว่าเดิม

ส่วนลายสลักของลิ่งชิงอวิ๋นอยู่บริเวณด้านขวาของลำคอ แผ่คลุมผิวหนังเป็นบริเวณกว้าง ตั้งแต่หลังใบหูยาวไปจนถึงหัวไหล่ ทำให้ใบหน้าอันงดงามเย้ายวนของเขายิ่งชวนให้ผู้คนตกตะลึง

คู่ครองชายทั้งสามเลือกสลักลายบนตำแหน่งสำคัญถึงชีวิตของตนเอง ซึ่งล้วนเป็นการแสดงความเคารพและภักดี

เจียงเยว่ยังสลักรูปลักษณ์สิงโตองอาจกับจิ้งจอกแดงปราดเปรียวไว้ด้านในข้อมือ ลายสักทั้งสามเรียงสลับกันอย่างสวยงาม

เจียงเยว่พึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง แม่หมอเองก็ไม่ได้พบพิธีจับคู่ที่ราบรื่นกลมเกลียวเช่นนี้มานานแล้ว จึงมอบพรให้พวกเขาทั้งสี่

คนทั้งสี่เอ่ยขอบคุณแม่หมออย่างสุภาพ

เมื่อกลับถึงถ้ำของเจียงเยว่ พวกเขาก็เริ่มพูดคุยถึงแผนการในวันหน้า

เจียงเยว่กล่าวตรงไปตรงมาว่า “ข้ายังไม่อยากออกจากเผ่าจิ้งจอกขาวในตอนนี้ ข้าอยากมีลูกสักครอกก่อน” นางอยากใช้ระบบให้กำเนิดบุตรเพื่อสะสมแต้มและเพิ่มพูนพลังให้เร็วที่สุด

ทั้งสามตกตะลึง ก่อนจะแสดงสีหน้าปรีดายินดี

ฮั่วผู่ตื่นเต้นที่สุด “จริงหรือ? ข้ากำลังฝันอยู่หรือเปล่า เยว่เอ๋อร์?”

เขาไม่เคยคิดสงสัยเรื่องที่เจียงเยว่มีความสามารถในการให้กำเนิดบุตรต่ำเลยสักนิด เพียงแค่ดีใจจนแทบคลั่งที่นางยินดีมีลูกให้เขา

แววตาของเจียงเยว่อ่อนโยนลง “ใช่แล้ว ที่จริงข้าขาดสารอาหารมาตลอด กินไม่อิ่ม ทั้งยังเคยผ่านโรคระบาดมา ร่างกายยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ ผลตรวจความสามารถในการมีบุตรจึงอาจออกมาไม่ดีนัก ไม่ได้แปลว่าจะมีลูกไม่ได้เสียทีเดียว พวกเจ้าเชื่อข้าหรือไม่?”

ลิ่งชิงอวิ๋นกล่าวว่า “ข้าย่อมเชื่อเยว่เอ๋อร์” ดวงตาจิ้งจอกคู่งามของเขาเปล่งประกายเย้ายวน

“พวกเราก็เชื่อ”

“เช่นนั้นก็ดี” เจียงเยว่ยิ้ม “ต่อจากนี้ให้คู่ครองชายคนหนึ่งอยู่เป็นเพื่อนข้าทุกวัน ส่วนอีกสองคนออกไปล่าสัตว์ แล้วผลัดเวรกัน ดีหรือไม่?”

ทั้งสามย่อมทำตามการจัดการของเจียงเยว่ ครอบครัวเล็ก ๆ ของพวกเขาจำเป็นต้องมีคนออกไปล่าสัตว์ จะเอาแต่นั่งกินโดยไม่ทำงานไม่ได้

อีกเหตุผลสำคัญก็คือ แม้เจียงเยว่จะเป็นคนยุคปัจจุบันและยอมรับเรื่องสตรีหนึ่งคนมีสามีหลายคนได้ แต่ก็ยังทำใจยอมรับการอยู่กับทั้งสามคนพร้อมกันได้ยาก...

แค่นึกถึงภาพนั้น เจียงเยว่ก็ขนลุกซู่

สิ่งที่ไม่คาดคิดคือ คืนแรกเจียงเยว่ไม่ได้ให้เหยียนเช่ออยู่ด้วย แต่กลับเป็นฮั่วผู่

ระบบให้กำเนิดบุตรเคยเตือนว่า ยิ่งระดับพรสวรรค์ของคู่ครองชายสูง ลูกที่ให้กำเนิดมาก็จะยิ่งมีพรสวรรค์สูง และยิ่งได้รับรางวัลมากขึ้น

นางลูบศีรษะฟูฟ่องของเหยียนเช่ออย่างปลอบประโลม จนหูหมาป่าบนศีรษะของเขาตั้งขึ้นอีกครั้ง

จากนั้นนางหันไปกำชับลิ่งชิงอวิ๋น “ชิงอวิ๋น อาเช่ออายุน้อยที่สุดในบรรดาพวกเจ้า เจ้าพาเขาไปล่าสัตว์ แล้วสอนเขาให้มากหน่อย”

ดวงตาจิ้งจอกงดงามของลิ่งชิงอวิ๋นกลอกไปมา “ถ้าเช่นนั้น คืนแรกของเยว่เอ๋อร์ก็ไม่ใช่ของข้าแล้ว เจ้าจะชดเชยให้ข้าอย่างไร?”

เจียงเยว่ได้แต่มองเขาอย่างจนใจ รู้อยู่แล้วว่าเจ้าจิ้งจอกตัวนี้รับมือไม่ง่าย

ในสายตาของลิ่งชิงอวิ๋น แววตาของนางช่างคล้ายการแง่งอน เขาอดไม่ได้ที่จะก้าวเข้ามา ใช้แขนข้างหนึ่งโอบลำคอเรียวบางของเจียงเยว่ แล้วประทับจูบลงบนริมฝีปากสีชมพูคู่นั้น

“อื้อ...”

ใบหน้างดงามไร้ที่ติขยายใหญ่ขึ้นตรงหน้า เจียงเยว่ถูกจูบอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่ออยู่ใกล้กัน นางได้ยินเสียงหายใจหอบกระชั้นและเสียงหัวใจเต้นแรงของลิ่งชิงอวิ๋น

ท่ามกลางบรรยากาศแสนงดงามเช่นนี้ นางหลับตาลงเพื่อดื่มด่ำกับจูบนี้

คล้ายผ่านไปเนิ่นนาน แต่ก็เหมือนเพียงชั่วพริบตา ริมฝีปากชุ่มชื้นของทั้งสองแยกออกจากกัน ใบหน้างามของเจียงเยว่แดงระเรื่อ

“พอแล้ว รีบไปเถอะ!”

เจียงเยว่โบกมือไล่พวกเขาราวกับกำลังเร่งให้ไป เหยียนเช่อมองคนนี้ทีคนนั้นที รู้สึกว่าตนได้แค่ลูบหัว ส่วนลิ่งชิงอวิ๋นกลับได้จูบ ช่างขาดทุนเหลือเกิน

เขายังไม่ทันได้บ่น ลิ่งชิงอวิ๋นก็ลากตัวไปเสียแล้ว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป