ตู้เสวียอี้รู้เรื่องข้อตกลงระหว่างเว่ยชิงเยี่ยนกับองค์อ๋องหรง
เขานึกถึงวิธีที่องค์อ๋องหรงอาจออกแบบให้หลัวเฉิงโจวยอมตกลงหย่าได้อยู่หลายวิธี แต่ไม่เคยคาดคิดว่าอีกฝ่ายจะใช้แผนซึ่งเปิดเผยโดยตรงเช่นนี้
ในลานเรือน สื้ออวี้เอนกายบนเก้าอี้เอนไม้จันทน์หอม หนุนศีรษะด้วยมือ เกล้าผมสีเงินสยาย ใบหน้าซีดเซียวแฝงแววเฉียบคมอย่างเยือกเย็น
"ไม่เอ่ยถึงเรื่องที่เยี่ยนหลานช่วยชีวิตข้าไว้ หากเพียงแต่ดูในความเป็นมิตรสหายระหว่างข้ากับแม่ทัพพิทักษ์แคว้น ข้าก็จะไม่ยอมให้ตระกูลหลัวของพวกเจ้ารังแกเยี่ยนหลานอีก
พี่น้องร่วมสายโลหิตล่วงประเวณี สมคบกับโจรสลัดภูเขา ปองร้ายภรรยาเอก หลัวเฉิงโจว ไม่ว่าข้อหาใดในนี้ ข้าล้วนเอาชีวิตเจ้าได้ทั้งสิ้น
วันนี้ที่เชิญเจ้ามา เป็นเพราะเห็นแก่หน้าเยี่ยนหลาน เจ้าจงเขียนหนังสือหย่าเสีย แล้วต่อจากนี้ทั้งสองจะได้ไม่ต้องมาเกี่ยวข้องกันอีก"
หลัวเฉิงโจวไม่เคยคาดคิดว่าเยี่ยนหลานจะไร้ยางอายถึงเพียงนี้ ถึงกับนำเรื่องในครอบครัวไปบอกองค์อ๋องหรงผู้เป็นบุรุษ แม้แต่เรื่องที่ถูกโจรสลัดภูเขาจับตัวไปก็ไม่ปิดบัง
ช่างหยาบช้า!
นางแพศยา!
นางแพศยา!
ในใจเขาโกรธจนด่าทอ ทว่าสีหน้ายังคงไว้ซึ่งความเคารพ "องค์อ๋องหรง กระหม่อมถูกใส่ร้ายโดยแท้ ไฉนเลยจะกล้าสมคบกับโจรสลัดภูเขา ความจริงแล้วโจรสลัดภูเขาดุร้ายนัก พวกเราไม่อาจต้านทานได้จึงพาคนในครอบครัวหนีมา
ที่เยี่ยนหลานถูกจับไป กระหม่อมเองก็เจ็บปวดใจยิ่ง ทว่าคำนึงถึงชื่อเสียงของนาง กระหม่อมจึงไม่กล้าแจ้งทางการ เพียงคิดว่าหากถึงเมืองหลวงแล้วค่อยขอความช่วยเหลือจากท่านน้าเขย ใครจะรู้ว่า..."
"จะให้ข้าส่งคนไปเขาหู่เป้าสักเที่ยว จับโจรสลัดภูเขามาสักสองสามคนซักถามดูหรือไม่" สื้ออวี้หัวเราะเย้ยขึ้นจมูก เอ่ยขัดวาจาเขา
"ข้าผู้นี้เรือนกายป่วยบางอ่อนแอหมดเรี่ยวแรงจะฟังเจ้าแก้ตัวเช่นนี้ ข้าเพียงถามเจ้าว่า หนังสือหย่านี้ เจ้าจะเขียนหรือไม่เขียน"