ได้ฟังคำของท่านยาย ตู้เสวียอี้ตอบสนองแรกคือ การที่ท่านยายตั้งครรภ์ไม่ได้นั้นเป็นฝีมืออนุภรรยาของท่านปู่ หรือก็คือยายแท้ ๆ ของเขาเอง
มิเช่นนั้น เขาคิดไม่ออกเลยว่า ท่านยายมีเหตุใดต้องใจร้ายกับครอบครัวพวกเขาถึงเพียงนี้
ทว่าเขาไม่เคยคาดคิดว่า เรื่องนี้จะพัวพันถึงอดีตฮ่องเต้
“ข้ากับพี่ใหญ่สือเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ทุกผู้คนต่างเห็นพ้องว่าข้าจะเป็นภรรยาของเขา รวมทั้งตัวข้าและเขาเองด้วย
เขาบอกว่าอยากสร้างผลงานในยุคสมัยที่วุ่นวาย ให้ข้ารอเขา ข้าเต็มใจปฏิเสธการสู่ขอจากผู้อื่น
เขาชูธงก่อกบฏแล้วบอกว่า การใหญ่ยังไม่สำเร็จ ยังไม่อาจแต่งข้าได้ ข้าเข้าใจ ไม่มีคำบ่นแม้สักนิด
เขายกทัพผ่านมาใกล้ ๆ เพื่อพบข้า บอกว่าสงครามนั้นอันตราย ไม่แน่ว่าวันใดวันหนึ่งอาจสังเวยชีวิต ข้าจึงเป็นฝ่ายขึ้นเตียงเขาเอง หวังสืบเชื้อสายให้เขา เขาเองก็มิได้ปฏิเสธ
สองเดือนต่อมา ข้าพบว่าตนมีครรภ์ ยินดีปรีดาเขียนจดหมายไปหาเขา เฝ้ารอคอยการตอบกลับ แต่รอแล้ว รอเล่า สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเขาสั่งให้ข้าทำแท้ง
เด็กในครรภ์อายุได้ห้าเดือนแล้ว อีกแค่สองเดือนก็อาจมีชีวิตอยู่รอด ทว่าเขากล่าวว่า การเกิดมาในยุคอลเวงก็เป็นความทุกข์ของเด็ก ทั้งยังว่า หากข้าศึกรู้ถึงการมีอยู่ของข้าและเด็ก เขาก็จะมีจุดอ่อนเพิ่ม
ข้าเชื่อ
แต่ข้าจะคาดคิดได้อย่างไร ระหว่างที่ข้าดื่มยาทำแท้ง เจ็บปวดรวดร้าวแทบขาดใจ เขากลับกำลังยินดีเจรจาสู่ขอสตรีตระกูลเซี่ย และข้าก็หมดสิทธิ์เป็นมารดาไปตลอดกาล”
ท่านยายตู้หัวเราะเย้ยตนเอง “ตระกูลเซี่ยแห่งตรอกอูอี (เรื่องแต่งในนิยาย ไม่ต้องสืบค้นให้ลึกซึ้ง) จะให้เทียบกับสตรีสามัญชาติกำเนิดอย่างข้าได้อย่างไร หากได้รับการสนับสนุนจากตระกูลเซี่ย การใหญ่ของเขาจึงจะสำเร็จเร็วขึ้น