กงหมิงเฉิงจะไม่เข้าใจความรู้สึกของน้องชายได้อย่างไร ตัวเขาเองก็รับไม่ได้เช่นกัน
ทว่า ฝีมือที่คุณหนูฉางได้แสดงให้เห็น ประกอบกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นในครอบครัวตลอดหลายปีมานี้ ทำให้เขาจำต้องเชื่อ และไม่กล้าที่จะไม่เชื่อ
เขาลูบหลังน้องชายเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงทุ้มว่า "น้องรอง ตระกูลกงเกิดเรื่องอีกไม่ได้แล้ว"
"แต่ว่า…" กงหมิงโหลวยังอยากจะกล่าวอะไรบางอย่าง กำลังพึมพำอยู่ ฉินซื่อก็เอ่ยขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน
"ข้าเชื่อ" นางมองไปที่กงหมิงโหลว "ท่านรอง ตอนเจ๋อเอ๋อร์อายุหกขวบยังขี่ม้าตัวเล็กกระโดดข้ามรั้วได้สบายๆ แต่พออายุเจ็ดขวบกลับหกล้มบนพื้นราบ"
คอหักโดยตรง สิ้นลมในที่นั้น
ความเจ็บปวดจากการสูญเสียบุตรประหนึ่งเชือดเนื้อแซะกระดูก ฉินซื่อมีน้ำตาคลอหน่วยตา "ท่านรอง นั่นมันพื้นราบนะ"
เวลาผ่านไปสามปี ภาพที่บุตรชายตกจากหลังม้ายังคงชัดเจนไม่เสื่อมคลายในสมอง ทุกครั้งที่หวนคิดก็เจ็บปวดจนหายใจลำบาก
จนถึงบัดนี้นางก็ยังไม่อาจยอมรับได้ว่าบุตรชายจากไปเช่นนั้น
แผ่นหลังถูกมือใหญ่ของบุรุษตบเบาๆ เชิงปลอบโยน นางพยายามสงบอารมณ์แล้วกล่าวต่อ "ข้าเพิ่งเห็นพี่สะใภ้ใหญ่กับจินเอ๋อร์ ต่างก็ดูดีกว่าปรกติมาก เห็นได้ว่าคุณหนูฉางมีฝีมืออยู่บ้าง
เรื่องที่ผ่านมา ไม่อาจหวนคืนได้ แต่วันข้างหน้าข้าก็ยังหวังให้ครอบครัวดี ท่านรอง ฟังท่านพี่ใหญ่เถิด สืบหาความแค้นของท่านพ่อออกมาเถอะ
เรายังมีลูกสาว เสียลูกชายไปคนหนึ่งก็พรากข้าไปครึ่งชีวิตแล้ว หากท่านหรือลูกสาวเป็นอะไรไปอีก ข้าก็ไม่ต้องมีชีวิตอยู่แล้ว"
ฉินซื่อเป็นภรรยาที่กงหมิงโหลวเลือกเอง ทั้งคู่รักใคร่กลมเกลียวกันหลังแต่งงาน แต่ตั้งแต่บุตรชายจากไป ฉินซื่อราวกับแก่ลงสิบปี ไร้รอยยิ้มอีกเลย
ตอนคลอดบุตรสาว ฉินซื่อร่างกายเสียหาย ยากจะตั้งครรภ์อีก บุตรชายเพียงคนเดียวของทั้งคู่ก็สิ้นแล้ว สามีจะไร้ทายาทสืบสกุลไม่ได้ ฉินซื่อกล้ำกลืนฝืนทนรับอนุภรรยาให้กงหมิงโหลว เพื่อสืบเชื้อสายให้เขา