ในห้วงมิติอันหม่นมืดเวิ้งว้าง
ชายชราผมเผ้ากระเซิง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น สวมเพียงเสื้อชั้นในสีแดงเข้ม โก่งหลังค่อมเดินไปยังต้นไม้ใหญ่ลำต้นกำยำ แล้วใช้ทั้งมือและเท้าปีนป่ายขึ้นไป
ลำต้นนั้นเต็มไปด้วยหนามแหลมคม ขณะที่ชายชราปีนขึ้น มีโลหิตสีแดงเข้มหยดลงมา สีแดงเข้มนั้นพลันเปลี่ยนเป็นสีแดงสด เมื่อมองใกล้จึงรู้ว่าแท้จริงแล้วสีแดงเข้มนั้นคือสีของคราบโลหิตที่แห้งกรัง
ชายชราขมวดคิ้วแน่น ราวกับกำลังสะกดกลั้นความเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด ทว่าหาได้หยุดยั้ง
ครั้นปีนขึ้นถึงยอดแล้ว ก็ย้อนกลับลงมาตามทางเดิม ปากพึมพำสิ่งใดบางอย่างตลอดเวลา
เมื่อกลับลงมาถึงโคนต้น เขาก็ปีนขึ้นไปอีก ถอยลงมา แล้วปีนขึ้น ถอยลง...
ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย วกวนเช่นนี้ไม่จบสิ้น
ใต้เสื้อชั้นในที่ถูกหนามกรีดขาด เลือดเนื้อเละไม่เป็นชิ้นดี ทว่าเขากลับไม่อาจหยุดยั้งตนเองได้
เว่ยชิงเยี่ยนได้ยินชัดถึงถ้อยคำที่เขาพึมพำไม่หยุดปาก "เจ้าไม่รักษาสัญญา เจ้าไม่รักษาสัญญา..."
ไร้ซึ่งลวดลายแห่งบุญกุศลแล้ว ไม่อาจเห็นได้ว่าความแค้นของวิญญาณนั้นก่อกำเนิดขึ้นอย่างไร ทว่ากลับสามารถยืมดวงตาของผู้เกี่ยวข้อง มองเห็นสภาพแห่งความแค้นของวิญญาณในปัจจุบันได้
กงหมิงเฉิงคือผู้เกี่ยวข้องแห่งสกุลกงในยามนี้ ส่วนชายชราในภาพนั้นก็คือบิดาของเขา กงฉางอิง
เขาสูญสิ้นจิตวิญญาณไปนานแล้ว หลงเหลือไว้เพียงความคับแค้นไร้สำนึก
ไม่มีผู้ใดจำบิดาที่ใช้ชีวิตร่วมกันมานานหลายสิบปีไม่ได้ คำถามของกงหมิงเฉิงนั้น หาจำเป็นต้องให้เว่ยชิงเยี่ยนตอบ
เขาเพียงทำใจรับไม่ได้เท่านั้น
เว่ยชิงเยี่ยนเห็นเขาราวกับถูกสูบวิญญาณไป จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ก่อนบิดาเจ้าสิ้นลม ได้กล่าวคำขอร้องใดไว้หรือไม่"
กงหมิงเฉิงยังคงเหม่อลอย ดวงตาจับจ้องไปยังความว่างเปล่า
"ท่านพ่อ" สองพี่น้องสกุลกงเอ่ยขึ้นพร้อมกัน ไม่รู้แน่ว่าคุณหนูฉางทำสิ่งใดแก่บิดา หรือให้บิดาเห็นสิ่งใด ทว่าสภาพของบิดาในยามนี้ทำให้พวกเขากังวลใจยิ่งนัก