"ไปให้พ้น"
เปรตดุร้ายมิใช่กระดูกโครงชุดเลือดในม่านมายา ย่อมอ่อนแอนัก ฉู่เซียวแค่ให้เลือดพลังหมุนเวียนรุ่งโรจน์ ก็สั่นสะเทือนจนมันสลายไปทีละตน
กำจัดเหล่ากองทัพกุ้งปูจนสิ้น เขาจึงจ้องดวงดาวตกนั้นราวกระบี่คมกริบ "เจ้าจะปรากฏกายขึ้นเอง หรือข้าจะลากออกมาเองกัน"
"มดปลวก" ดาวตกสั่นคลอน ถ้อยคำเย็นชาแผดเผาดังออกมา ตามด้วยพลังชั่วร้ายสีเลือด ราวคลื่นยักษ์สะเทือนพื้นฟ้า ซัดโถมมาเพื่อกลืนกินฉู่เซียว
"ยังไม่ยอมอยู่นิ่งอีกหรือ" ฉู่เซียวย่อมไม่ตามใจมัน เปิดพันกรตถาคตทันที ให้แสงพุทธชำระล้างพลังชั่วร้ายจนสิ้น พันกรพุทธที่ตามมายิ่งระดมถล่มหินดาวร่วงที่สูงตระหง่านดั่งภูเขานั้นแหลกลาญเละเป็นผง
อู๋อู๋อู๋...!
พร้อมเศษหินปลิวกระจาย ใบหน้าปีศาจยักษ์หนึ่งปรากฏขึ้น กายดำสนิท เบ้าหน้าบิดเบี้ยวน่าขนลุก มุมปากยังงอกเขี้ยวเขียวคู่หนึ่ง
แวบแรกที่เห็น ก็น่าขนลุกจริง หากแต่มันก็มีดีแค่ขู่ขวัญเท่านั้น ในสายตาของฉู่เซียวและลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ เหลือไว้เพียงประโยคเดียวว่า แค่นี้เองหรือ?
"มนุษย์ ข้าด้อยค่าเจ้าไป" ใบหน้าปีศาจพูดภาษามนุษย์ได้ เสียงดังกึกก้องดั่งสายฟ้า แววตาที่มองแหวนหมึกนั้นเต็มไปด้วยความพยาบาท
ก็เพราะแหวนวงเล็กนั้นแหละ ที่ทำลายการณ์ดีของมัน ถ้าได้เวลาอีกเพียงไม้ธูปหนึ่ง มันจะสามารถยึดร่างมนุษย์ผู้นี้มาเป็นของตน
เหลือเพียงนิดเดียวเท่านั้น
สำเร็จแล้วล่มกลางทาง
ฆ่า!
โทสะของมันก็มิใช่น้อย อ้าปากกินฟ้ากลืนแผ่นดินสีเลือดออกกว้าง หนึ่งคำกลืนก็กลืนฉู่เซียวเข้าไป กลืนเข้าไปในโลกมืดมิดไร้แสง
ข้างในนั้น เต็มไปด้วยสิ่งชั่วร้าย ล้วนเป็นเปรตดุร้าย ผมสยายทั้งตน พอฉู่เซียวเพิ่งวางเท้ามั่นคง มันก็พุ่งเข้าปล้ำพร้อมงับกัด
"อย่าขู่ข้านะ ข้าขี้ขลาด" ฉู่เซียวว่าเช่นนั้น หากมือกลับไม่ได้ว่างเว้น อัญเชิญเปลวเพลิงนรกออกมา เผาเหล่าเปรตจนกรี๊ดร้องลั่น
ถูกเผาไหม้ไปด้วย ยังมีใบหน้าปีศาจนั้นด้วย กลืนฉู่เซียวเข้าไปจริง แต่ย่อยไม่ลง หลังบิดเบี้ยวอยู่ครู่หนึ่ง ก็คายฉู่เซียวออกมาอีกครั้ง