ฮึ่ง!
ไปเล่นคนเดียวซะ!
งั้นก็เล่นคนเดียวไปเถอะ!
ชายผมกระจายและหญิงชราใบหน้าเป็นรอยยับ สามีภรรยาคู่นี้ ในดอกไม้ไฟแห่งการระเบิดตัวเอง ต่างสิ้นใจพร้อมกัน ตายไปยังครางอืดอาดไม่เลิก รักแบบนี้ ถือว่าร้อนแรงโชกโชนจริง ๆ
ไม่เป็นไร ฝังไว้ด้วยกันก็ดี การระเบิดตัวเองของขั้นรู้แจ้งสวรรค์ อำนาจทำลายล้างรุนแรงนัก ภูเขานับสิบต้องถูกทำลายเป็นหน้ากลอง ทั้งสองที่แหลกเหลวเป็นเสี่ยง ๆ ก็ถูกฝังกลบอยู่ในซากหินปูน
"นะ นะ นั่นน่ะ ขวางเขาไว้"
"แค่สองขั้นเทียว จับมาเป็นของมีชีวิต"
ยามราตรี แผ่นดินเยือกแข็งที่ควรเงียบงันไร้เสียงใด กลับครึกครื้นนัก เสียงตะโกนกร้าว เสียงคำราม เสียงระเบิดฮือฮา...ดังระงมต่อกันไม่ขาดสาย
เมื่อมองลงจากฟากฟ้า จะเห็นเงาร่างมนุษย์เป็นหย่อม ๆ บุกป่าฝ่าดงปิดล้อมล่าฉู่เซียวทั้งบนฟ้าและบนพื้น ขาดเพียงแค่ประกาศว่า เด็กนั่นพลังฝีมือต่ำ รีบไปรังแกมันซะ
พลังฝีมือต่ำ มิได้แปลว่าอำนาจการต่อสู้ต่ำ แม้ต้องปกป้องนกหงส์น้อย ฉู่เซียวก็ยังพุ่งทะยานปะทะสุดกำลัง ไม่ประมาทต่อสู้ยืดเยื้อ รบไปถอยไปตลอดเส้นทาง
หากเขาตั้งใจเต็มที่แล้วเปิดวิชาเหาะเหิน ย่อมลอดผ่านได้ทุกช่องว่าง นักล่าจำนวนมหาศาลก็ไม่อาจสกัดเขาไว้ได้เพียงคนเดียว ไม่เพียงสกัดไม่ติด ยังมีหลายคนที่ต้องรดเลือดกลางสรรค์ปฐพี
เพื่อสิ่งนี้ เขาก็จ่ายราคาแสนสาหัส บ่าถูกทะลุ กระดูกสันหลังถูกฟันขาด...ทั่วร่างกายเต็มไปด้วยแผลเป็นร่องลึก หลายบาดแผลแม้แต่พลังฟื้นคืนยังรักษายาก
เลือดนองกระดูกโชก ผู้เดียวที่ไร้บาดแผล คือเจ้าหญิงต้าซวนในผ้าพันแรม เลือดเพียงหยด ๆ ที่หยดลงบนแก้มนุ่มนิ่มของนาง ทำให้นางที่กำลังหลับสบายค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ปกติแล้ว เด็กน้อยพอตื่นนอน ย่อมมีอารมณ์ดุดันนิดหน่อย ไม่ร้องไห้โวยวายก็ยาก
แต่นางมิได้เป็นเช่นนั้น พอตื่นก็ชงฆ์ศีรษะเล็ก ๆ ขึ้น มองดูฉู่เซียวอย่างเงียบงัน มองครูกับศิษย์ที่พานางฝ่าวงล้อม สู้สุดชีวิต