คืนนั้น เถียนกั๋วผิงนำถ้วยแชมป์ไปตั้งไว้ในตำแหน่งที่สะดุดตาที่สุดของห้องรับแขก ส่วนรูปครอบครัวที่เคยวางอยู่ตรงนั้นก็ถูกย้ายไปไว้ข้าง ๆ
เสิ่นหลานมองถ้วยรางวัลกับกรอบรูปที่เบียดกันอยู่ ก่อนอดพูดไม่ได้ว่า “วางไว้ข้างโทรทัศน์ก็ได้นี่ ทำไมต้องเอามาเบียดกันตรงนี้ด้วย?”
“ตรงนั้นย้อนแสง ดูไม่สวย” เถียนกั๋วผิงถอยหลังไปสองก้าว ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ “วางตรงนี้แหละ พอเข้าประตูก็เห็นเลย”
“ใครเข้าบ้านมาแล้วจะมองตู้บ้านคุณก่อนกัน?” เสิ่นหลานถาม
“คนที่ดูเป็นน่ะสิ” เถียนกั๋วผิงตอบอย่างสมเหตุสมผลในความคิดตัวเอง
เสิ่นหลานคร้านจะเถียงกับเขาต่อ จึงปล่อยให้จัดวางตามใจ ส่วนตัวเองไปเก็บโต๊ะอาหาร
เสิ่นฉิงนั่งอยู่บนโซฟา พลางบอกแผนการของวันรุ่งขึ้นให้พี่สาวกับพี่เขยฟัง พรุ่งนี้เช้าเธอจะพาเถียนหู่ไปตรวจพรสวรรค์ชีวิต
นี่เป็นการตรวจแบบส่วนตัว ผลตรวจจะไม่ถูกบันทึกลงในแฟ้มชีวิตทางการของเจียงเฉิงโดยตรง เพียงแต่ค่าตรวจไม่ถูกนัก พอเถียนกั๋วผิงได้ยินก็เสนอตัวจ่ายเงินเอง
“พี่เขย ไม่ต้องแย่งจ่ายกับฉันหรอก ฉันเป็นคนอยากพาเสี่ยวหู่ไปตรวจเอง ฉันจ่ายก็สมควรแล้ว” เสิ่นฉิงกล่าว “ถ้าเขาตื่นรู้พรสวรรค์แบบผสม เราจะได้รู้เร็ว ๆ ว่ามีความสามารถอะไรบ้าง ต่อไปเวลาสอนฝึกเขาจะได้วางใจด้วย”
เถียนกั๋วผิงไม่ได้ยืนกรานอีก สิ่งผิดปกติหลายอย่างที่เกิดกับเสี่ยวหู่ เขาซึ่งเป็นพ่อย่อมรู้ดี
ตั้งแต่อายุสองขวบ เด็กคนนี้ก็จดจำทิศทางและควบคุมร่างกายได้เหนือกว่าเด็กวัยเดียวกันมาก ก่อนหน้านี้พวกเขายังคิดว่าเป็นเพราะเด็กฉลาดเกินวัย แต่ตอนนี้แม้แต่เว่ยเฉิงไห่ก็ยังคิดว่าเป็นพรสวรรค์ชีวิตแบบผสม หากไม่ตรวจให้ชัดก็คงไม่เหมาะ
“พรุ่งนี้ฟังคำอานะ ไม่ต้องกังวล” เถียนกั๋วผิงกำชับลูกชาย
“รู้แล้วครับพ่อ” เถียนหู่รับคำอย่างไม่ลังเล
เขาไม่กังวลเลยสักนิด ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงต้องคิดว่าจะรับมืออย่างไร แต่ตอนนี้เตาหลอมชีวิตอยู่ในมือแล้ว พอดีเอามันมารับมือกับการตรวจได้เลย!
หลังมื้อเย็น เถียนหู่กอดถ้วยรางวัลกลับห้อง รอจนเสียงพูดคุยด้านนอกค่อย ๆ เงียบลง จึงนั่งขัดสมาธิข้างเตียงและจมจิตสำนึกลงสู่สุสานจูหว่อ