อันอู๋ฉางได้สติกลับมา “น้องเก้า เจ้าเป็นบ้าอะไรขึ้นมา? ข้าก็ทำเพื่อเจ้าแท้ ๆ”
“ถุย! เจ้าจงใจกลั่นแกล้งข้าชัด ๆ พี่หก เลือดข้นกว่าน้ำ ข้าเป็นน้องแท้ ๆ ของเจ้านะ เจ้าไม่รู้สึกผิดบ้างหรือ?”
อันจื้อจ้ายไม่อยากเสียเวลากับอันอู๋ฉางอีกแล้ว เขาตัดสินใจคว่ำโต๊ะมันเสียเลย!
เขาหันไปกล่าวกับอันเทียนเซี่ยว่า “เสด็จพ่อ ลูกมีพรสวรรค์จำกัด รู้ตัวดีว่าทั้งบุ๋นและบู๊ไม่เอาไหน จึงเพียงอยากใช้ชีวิตไปวัน ๆ ลูกไม่เคยแย่งชิงหญิงสาว ไม่เคยฝ่าฝืนกฎหมายแคว้นต้าฉู่ และไม่เคยฟุ่มเฟือยเสเพล หรือแคว้นต้าฉู่ของเราถึงกับยากจนจนเลี้ยงดูองค์ชายผู้เกียจคร้านอย่างลูกเพิ่มอีกคนไม่ไหวแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“พี่หกพยายามหาครูมาให้ลูกครั้งแล้วครั้งเล่า อ้างว่าทำไปเพื่อหวังดี แต่แท้จริงแล้วจงใจรังแกลูก ขอเสด็จพ่อโปรดพิจารณาด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
สีหน้าของอันเทียนเซี่ยชะงักงันไปทันที เพิ่งตระหนักว่าบุตรชายคนที่เก้าผู้นี้แม้ไม่เอาการเอางานและไร้ความทะเยอทะยาน แต่เมื่อเทียบกับพวกคุณชายเจ้าสำราญที่ก่อเรื่องไม่เว้นวันแล้ว นับว่าดีกว่ามากนัก
ความโง่เขลาไม่ใช่ความผิดเสียหน่อย เป็นเขาเองที่เข้มงวดกับบุตรชายเกินไป
เมื่อคิดได้เช่นนี้ แววตาที่อันเทียนเซี่ยมองอันจื้อจ้ายก็เจือความปวดใจ เขาทบทวนตนเอง และพบว่าตนไม่เคยมอบความรักจากบิดาให้บุตรชายแม้แต่น้อย
อันอู๋ฉางเห็นท่าไม่ดี รีบกล่าวว่า “น้องเก้า ดังคำกล่าว มังกรให้กำเนิดมังกร หงส์ให้กำเนิดหงส์ พวกเราเป็นเชื้อพระวงศ์ จะทำให้ราชวงศ์เสื่อมเสียไม่ได้”
อันจื้อจ้ายสวนกลับด้วยไม้ตายทันที “พี่หก ลองถามใจตัวเองดู หากข้าเล่าเรียนจนประสบความสำเร็จจริง ๆ เจ้าจะยินดีกับข้าจริงหรือ?”