ตากแดดก็แกร่งขึ้น แค่มองครั้งเดียวเซียนยังต้องคุกเข่า!

ตอนที่ 42 อันอู๋ฉางผู้แสนอเนจอนาถ

7 นาที· 1.6K คำ

เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว ธูปหนึ่งดอกมอดดับลง

ตลอดช่วงเวลานี้ อันอู๋ฉางทั้งสามยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูประหนึ่งท่อนไม้

ความอดทนของพวกเขาค่อย ๆ หมดลง

ขณะนั้น ชายผู้ดูฉลาดเฉลียวคนหนึ่งเดินออกมาจากหอเทพโอสถ แล้วเอ่ยถามทั้งสามว่า “ข้าเห็นพวกท่านยืนอยู่หน้าประตูมานานแล้ว มีธุระอันใดหรือ?”

เหวินเหอถามอย่างสงสัย “ขอถามหน่อย ท่านคือ?”

“ข้าเป็นผู้ดูแลคนใหม่ แซ่จ้าว” ผู้ดูแลจ้าวกล่าวพลางยิ้ม

เหวินเหอรีบตัดพ้อ “ผู้ดูแลจ้าว พวกเรากำลังรอปรมาจารย์โม่ เขาไปเอากระถางปรุงโอสถ แต่ผ่านไปนานแล้วก็ยังไม่กลับมา”

ผู้ดูแลจ้าวตบหน้าผากตนเอง พลางอุทาน “ตายแล้ว! กระถางปรุงโอสถของปรมาจารย์โม่มาถึงตั้งแต่เช้า ข้าลืมบอกเขาไปเสียสนิท!”

อันอู๋ฉางทั้งสามถึงกับอึ้งงัน

เหวินเหอขมวดคิ้ว “นี่... แล้วจะทำอย่างไรดี?”

“ทั้งสามท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ ข้าจะไปตามเขากลับมาเดี๋ยวนี้”

ผู้ดูแลจ้าวรีบปลอบ ก่อนจะมองม้าศึกที่อยู่ด้านหลังอันอู๋ฉาง แล้วกล่าวว่า “เพียงแต่ข้าแก่ชราเรี่ยวแรงถดถอย เดินไม่ไหว หากต้องการตามปรมาจารย์โม่ให้ทันโดยเร็ว จะขอยืมพาหนะของท่านได้หรือไม่?”

บัดนี้อันอู๋ฉางตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก อีกทั้งสมองยังมึนงง เขาจึงพยักหน้าหงึก ๆ “ได้”

“ขอบคุณมาก ทั้งสามท่านรอสักครู่”

ผู้ดูแลจ้าวประสานมือคารวะ ก่อนจะกระโดดขึ้นหลังม้าศึกแล้วควบออกไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาของอันอู๋ฉางทั้งสาม

พริบตาเดียว ธูปอีกหนึ่งดอกก็ผ่านไป

ไม่ว่าจะเป็นปรมาจารย์โม่หรือผู้ดูแลจ้าว ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมา

“องค์ชาย หอเทพโอสถนี่กำลังเล่นตลกอะไรอยู่?”

เหวินเหออดบ่นไม่ได้ พลางเงยหน้ามองป้ายหน้าหอเทพโอสถ เพื่อยืนยันว่าพวกตนไม่ได้มาผิดที่

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป