ตากแดดก็แกร่งขึ้น แค่มองครั้งเดียวเซียนยังต้องคุกเข่า!

ตอนที่ 43 แห้งเหี่ยวรุ่งเรือง ไร้เทียมทาน 400 ปี!

7 นาที· 1.6K คำ

“น้องเก้า ข้าจะบอกข่าวดีอีกเรื่องหนึ่งแก่เจ้า”

อันหวยเหรินใบหน้าแดงก่ำด้วยความยินดี ตบอกพลางกล่าวอย่างภาคภูมิใจว่า “เสด็จพ่อมีพระบัญชาให้ข้าไปเจียงหนาน เพื่อปราบลัทธิบัวขาว!”

อันจื้อจ้ายเลิกคิ้ว “ลัทธิบัวขาวหรือ?”

อันหวยเหรินแค่นเสียงเย็นชา “ใช่ นั่นเป็นลัทธิชั่วร้าย อาศัยช่วงที่แคว้นต้าฉู่ประสบภัยพิบัติ หลอกล้างสมองชาวบ้านผู้ไม่รู้เรื่องอย่างบ้าคลั่ง มีสาวกมากมายจนบัดนี้เติบใหญ่ขึ้นเป็นกำลัง ถึงขั้นเริ่มก่อกบฏในท้องถิ่น เสด็จพ่อไร้ผู้ใดให้ใช้สอย จึงจำต้องส่งบุตรผู้โดดเด่นอย่างข้าไป!”

อันจื้อจ้ายประสานมือกล่าว “เช่นนั้นข้าขออวยพรให้พี่สามมีชัยกลับมา และสร้างความชอบใหญ่หลวงล่วงหน้า!”

อันหวยเหรินหัวเราะเสียงดัง “ฮ่า ๆ ๆ แน่นอนอยู่แล้ว! ลัทธิบัวขาวนับว่าโชคร้ายที่มาเจอองค์ชายผู้นี้!”

หากเขาปราบลัทธิบัวขาวได้สำเร็จและสร้างความชอบครั้งใหญ่ ชื่อเสียงของเขาก็จะยกระดับขึ้นอีกขั้น ขณะที่อันอู๋ฉางกลับถูกกักบริเวณเพราะก่อเรื่อง หนึ่งเพิ่มหนึ่งลดเช่นนี้ อำนาจของอันหวยเหรินย่อมเพิ่มพูนอย่างรวดเร็ว ไม่แน่ว่าเขาอาจกดอันอู๋ฉางลงได้จริง ๆ

หลังจบบทสนทนา อันหวยเหรินก็จากไปด้วยท่าทีฮึกเหิม

อันจื้อจ้ายมองแผ่นหลังของเขา พลางทอดถอนใจในใจว่าอำนาจช่างเปลี่ยนคนได้มากมายถึงเพียงนี้

……

จวนองค์ชายหก

“โครมคราม!”

ข้าวของในห้องโถงใหญ่ถูกทุบทำลายจนย่อยยับ

อันอู๋ฉางฟาดแจกันใบสุดท้ายจนแตก ปากก็ด่าทอไม่หยุด “ไร้ประโยชน์! พวกไร้ประโยชน์ทั้งนั้น!”

ผมเผ้าของเขายุ่งเหยิง ใบหน้าบวมแดง รอบดวงตาดำคล้ำเป็นวง เห็นได้ชัดว่าถูกซ้อมมาอย่างหนัก

ติงเตี่ยนกับเหวินเหอก็มีบาดแผลทั่วกาย ทว่าพวกเขาไม่กล้ายืน ยิ่งไม่กล้านอน ต่างคุกเข่าอยู่บนพื้น

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป