“น้องเก้า ข้าจะบอกข่าวดีอีกเรื่องหนึ่งแก่เจ้า”
อันหวยเหรินใบหน้าแดงก่ำด้วยความยินดี ตบอกพลางกล่าวอย่างภาคภูมิใจว่า “เสด็จพ่อมีพระบัญชาให้ข้าไปเจียงหนาน เพื่อปราบลัทธิบัวขาว!”
อันจื้อจ้ายเลิกคิ้ว “ลัทธิบัวขาวหรือ?”
อันหวยเหรินแค่นเสียงเย็นชา “ใช่ นั่นเป็นลัทธิชั่วร้าย อาศัยช่วงที่แคว้นต้าฉู่ประสบภัยพิบัติ หลอกล้างสมองชาวบ้านผู้ไม่รู้เรื่องอย่างบ้าคลั่ง มีสาวกมากมายจนบัดนี้เติบใหญ่ขึ้นเป็นกำลัง ถึงขั้นเริ่มก่อกบฏในท้องถิ่น เสด็จพ่อไร้ผู้ใดให้ใช้สอย จึงจำต้องส่งบุตรผู้โดดเด่นอย่างข้าไป!”
อันจื้อจ้ายประสานมือกล่าว “เช่นนั้นข้าขออวยพรให้พี่สามมีชัยกลับมา และสร้างความชอบใหญ่หลวงล่วงหน้า!”
อันหวยเหรินหัวเราะเสียงดัง “ฮ่า ๆ ๆ แน่นอนอยู่แล้ว! ลัทธิบัวขาวนับว่าโชคร้ายที่มาเจอองค์ชายผู้นี้!”
หากเขาปราบลัทธิบัวขาวได้สำเร็จและสร้างความชอบครั้งใหญ่ ชื่อเสียงของเขาก็จะยกระดับขึ้นอีกขั้น ขณะที่อันอู๋ฉางกลับถูกกักบริเวณเพราะก่อเรื่อง หนึ่งเพิ่มหนึ่งลดเช่นนี้ อำนาจของอันหวยเหรินย่อมเพิ่มพูนอย่างรวดเร็ว ไม่แน่ว่าเขาอาจกดอันอู๋ฉางลงได้จริง ๆ
หลังจบบทสนทนา อันหวยเหรินก็จากไปด้วยท่าทีฮึกเหิม
อันจื้อจ้ายมองแผ่นหลังของเขา พลางทอดถอนใจในใจว่าอำนาจช่างเปลี่ยนคนได้มากมายถึงเพียงนี้
……
จวนองค์ชายหก
“โครมคราม!”
ข้าวของในห้องโถงใหญ่ถูกทุบทำลายจนย่อยยับ
อันอู๋ฉางฟาดแจกันใบสุดท้ายจนแตก ปากก็ด่าทอไม่หยุด “ไร้ประโยชน์! พวกไร้ประโยชน์ทั้งนั้น!”
ผมเผ้าของเขายุ่งเหยิง ใบหน้าบวมแดง รอบดวงตาดำคล้ำเป็นวง เห็นได้ชัดว่าถูกซ้อมมาอย่างหนัก
ติงเตี่ยนกับเหวินเหอก็มีบาดแผลทั่วกาย ทว่าพวกเขาไม่กล้ายืน ยิ่งไม่กล้านอน ต่างคุกเข่าอยู่บนพื้น