หลังเข้าสู่ฤดูหนาว แม้ภูเขาจะยังเขียวชอุ่ม แต่ก็อากาศเย็นลงอย่างรวดเร็ว ทุกแห่งจึงเริ่มจุดเตาผิงกันตั้งแต่เนิ่น ๆ เพื่อรับมือกับความหนาว
ป้าฟู่เติมถ่านให้ไฟในห้องลุกโชนขึ้นอีกหน่อย ก่อนจะแง้มประตูไว้เล็กน้อย เพื่อให้อากาศถ่ายเท ป้องกันไม่ให้เกิดเหตุไม่คาดฝัน
เมื่อหันกลับไปเห็นเด็กสาวที่นอนฟุบอยู่บนโต๊ะไม่ไกล ใบหน้าของป้าฟู่ซึ่งมีรอยยิ้มประดับอยู่แล้วก็ยิ่งอ่อนโยนขึ้น รอยย่นตรงหางตาพลอยยกขึ้นตามไปด้วย
เด็กสาวสวมกระโปรงผ้าสีม่วงแดงหม่น สีดูเชยอยู่บ้างแต่กลับขับให้ใบหน้าขาวผ่องงดงามของเธอดูโดดเด่นสะดุดตา ยิ่งมีผมยาวดำขลับเป็นเงางาม ใครเห็นก็อดเอ็นดูไม่ได้
ป้าฟู่เดินไปนั่งอีกฝั่งของโต๊ะ แล้วเอ่ยเสียงนุ่มว่า “ฮวาเอ๋อร์ พ่อแม่ของหนูฝากหนูไว้กับป้า ป้าก็ต้องรับผิดชอบดูแลหนูสิ หน้าตาสะสวยขนาดนี้ ถ้าอยู่แต่ในเมืองเล็ก ๆ ก็คงเสียของ สู้ออกไปหาหนทางก้าวหน้าในสำนักกงเหมินยังดีกว่า”