“เถาฮวาเอ๋ย พ่อแม่ของเธอส่งเธอเข้ามาที่นี่ ไม่ใช่เพื่อให้ไปอยู่ในครัวหรอกนะ”
แม่นมฟู่มองเธออย่างหวังดีปนเป็นห่วง
เฉินเถาฮวากลอกตาในใจ ก็แค่หวังให้เธอถูกตำหนักไหนหมายตา จะได้ให้ครอบครัวพลอยได้ประโยชน์ไปด้วยไม่ใช่หรือไง?
แต่เธอไม่ยอมทำตามหรอก
เฉินเถาฮวากลอกตาไปมา ก่อนเอ่ยเสียงหวาน “ถ้าอย่างนั้น แม่นมคิดว่าฉันควรไปอยู่ที่ไหนดีคะ?”
แม่นมฟู่ครุ่นคิดแล้วตอบ “ตำหนักเจวี๋ยเถอะ คุณชายเจวี๋ยมีธุระไม่มาก ปกติก็ไม่ค่อยเรียกใช้บ่าวไพร่ เรื่องอื่น ๆ ฉันช่วยปิดบังให้เธอได้”
“ก็ได้ค่ะ งั้นไปตำหนักเจวี๋ยก็แล้วกัน” เฉินเถาฮวาพยักหน้าอย่างว่าง่าย
แม่นมฟู่ช่วยจัดเสื้อผ้าให้เธออีกครั้ง ก่อนกำชับ “เดี๋ยวฉันพาเธอไปพบคุณชายเจวี๋ยที่ตำหนักเจวี๋ย จำไว้ว่าพูดให้น้อย ถ้าเจอคำถามที่ไม่รู้จะตอบยังไงก็ยิ้มไว้ คุณชายเจวี๋ยถึงจะเข้มงวด แต่ที่จริงก็เป็นคนดี ไม่ลงโทษบ่าวไพร่โดยไม่มีเหตุผลหรอก”