เสียงอ่อนโยน ทว่ากังวานหนักแน่น
ไป๋เฟยอวี่มองโจวเซิงที่กำลังหวาดผวาอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าไม่จางลงแม้แต่น้อย
ชาติที่แล้วข้าเป็นถึงเซียนกระบี่ เป็นจุดสนใจของผู้คนทั่วหล้ามาโดยตลอด ไม่เคยถูกใครดูแคลนเช่นนี้มาก่อน
ข้าซ่อนตัวบำเพ็ญอยู่บนยอดเขาน้อย ทำทีเป็นหมูรอกินเสือ ใครจะคิดว่าวันนี้จะมีคนมองข้าเป็นหมูจริง ๆ?
แสร้งเป็นหมูนานเข้า คนอื่นจะคิดว่าเราเป็นหมูจริง ๆ หรือไง?
ถ้าอย่างนั้น ฉันก็คงต้องแสดงให้เห็นสักครั้งว่าตัวเองไร้เทียมทานแค่ไหนแล้ว!
ตั้งแต่ถูกขุดขึ้นมาจากหลุมศพ ไป๋เฟยอวี่ก็อัดอั้นอยู่ในใจมาตลอด เมื่อคืนยังถูกหลิงชิงซงดูแคลนอีก ทั้งที่สู้กันจนเสมอกัน วันนี้อย่างไรก็ต้องระบายอารมณ์สักหน่อย!
ไป๋เฟยอวี่วางมือข้างหนึ่งไว้บนด้ามกระบี่ รอยยิ้มอบอุ่น แววตาอ่อนโยน ทว่าทุกคนกลับรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่เสียดแทงกระดูก
บนร่างเขาไม่มีเจตจำนงกระบี่แม้แต่น้อย กระทั่งยืนอยู่เฉย ๆ พลังปราณแท้ก็ไม่ได้เคลื่อนไหว
แต่กลับทำให้กระบี่ยาวในมือศิษย์ยอดเขาถามกระบี่ทุกคนชักออกจากฝัก ชี้ปลายกระบี่เข้าหาเจ้าของ จนเสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วบริเวณ
“บัดซบ โจวเซิงเลือกไปเลือกมา ดันเลือกคนที่แข็งแกร่งที่สุดออกมาหรือ?”
“นี่ใครกัน ยอดเขาน้อยมีแต่ตัวประหลาดแบบนี้หรือ?”
“พี่ชายคนนี้หล่อเหลาจริง ๆ ไฉนไม่แวะไปเยี่ยมยอดเขาลงทัณฑ์บ่อย ๆ เล่า?”
“ข้าชอบแล้ว ชอบบรรยากาศของศิษย์พี่ท่านนี้เหลือเกิน”
ไป๋เฟยอวี่ในชุดขาวมีค่าความมีเสน่ห์บนแผงคุณสมบัติสูงถึง 11 ตัวเลขนี้หมายความว่ารูปลักษณ์ของเสี่ยวไป๋สามารถเอาชนะทุกคนที่อยู่ในที่นี้ได้อย่างราบคาบ
ยิ่งเมื่อผนวกกับกระบวนท่าที่เรียกกระบี่มาได้ กระบี่นับหมื่นต่างพุ่งขึ้นพร้อมกัน