เสียงอันอ่อนโยนของไป๋เฟยอวี่ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เหล่าศิษย์ยอดเขาถามกระบี่หลายร้อยคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามต่างกำกระบี่ในมือแน่น ทว่ากลับไม่กล้าชักกระบี่ออกมาอีก
เมื่อบรรยากาศตกอยู่ในภาวะชะงักงัน
ฉุนหยางจื่อซึ่งนั่งขัดสมาธิ หลับตาเงียบมาตลอด ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองไปยังแท่นสูงพลางประสานมือกล่าวว่า “เจ้าสำนัก สำหรับรายชื่อผู้เข้าร่วมของบุตรศักดิ์สิทธิ์ ยอดเขาถามกระบี่ไม่มีข้อคัดค้านขอรับ!”
เหล่าศิษย์ยอดเขาถามกระบี่ดูห่อเหี่ยวราวกับมะเขือโดนน้ำค้างแข็ง พากันหามโจวเซิงที่หมดสติกลับไปหาฉุนหยางจื่อ ทั้งที่เป็นศิษย์จากยอดเขาเดียวกัน แต่กลับถูกผู้บำเพ็ญกระบี่สองคนซึ่งต่างก็ท้าประลองเดี่ยวเอาชนะยอดเขาถามกระบี่ทั้งยอด
ยอดเขาถามกระบี่ยังสมควรได้ชื่อว่าเป็นแหล่งรวมผู้บำเพ็ญกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดในสำนักชิงอวิ๋นอยู่อีกหรือ?
ฉุนหยางจื่อมองเหล่าศิษย์ที่หน้าซีดเผือดทีละคน ก่อนตวาดเสียงดังว่า “ตั้งแต่พวกเจ้าเริ่มฝึกกระบี่ ก็ควรรู้แล้วว่าผู้บำเพ็ญกระบี่ใต้หล้านี้มีมากมายเพียงใด และแข็งแกร่งเพียงใด อย่าคิดว่าเป็นผู้บำเพ็ญกระบี่แห่งยอดเขาถามกระบี่ของสำนักชิงอวิ๋นแล้วจะวางอำนาจบาตรใหญ่ได้! เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน! คราวนี้พ่ายแพ้แล้วยังยอมรับไม่ได้ พวกเจ้ายังสมควรเรียกตนว่าผู้บำเพ็ญกระบี่หรือ? คู่ควรกับกระบี่ยาวในมือหรือไม่?”
เมื่อได้ยินคำตำหนิจากอาจารย์ เหล่าศิษย์ยอดเขาถามกระบี่ต่างก้มหน้าด้วยความละอาย ประสานมือคารวะฉุนหยางจื่อเพื่อรับคำสั่งสอน
“ไปคารวะศิษย์พี่ผู้นั้นเสีย บทเรียนคราวนี้เขาเป็นผู้มอบให้พวกเจ้า ทั้งยังช่วยข้าสั่งสอนพวกเจ้าที่ปกติชอบวางอำนาจบาตรใหญ่ได้เป็นอย่างดี!” ฉุนหยางจื่อตวาดซ้ำ