“แต่ละคนไม่เคยทำให้ข้าสบายใจเลย!” โอวหยางมองเฉินฉางเซิงที่เดินเข้าไปในครัว พลางบ่นพึมพำแล้วบิดขี้เกียจ เขาตั้งใจไว้อยู่แล้วว่าวันนี้จะไปฟังธรรม จะมาสายไม่ได้เด็ดขาด!
ครั้งล่าสุดที่ไปฟังธรรมแล้วมาสายเมื่อไรนะ? เจ็ดปีก่อน? หรือแปดปีก่อน?
โอวหยางพยายามนึกว่าครั้งล่าสุดที่ไปฟังธรรมคือตอนไหน แต่กลับนึกไม่ออกจริง ๆ
“ศิษย์น้องสาม กลางวันนี้ข้าไม่กลับมากินข้าวนะ ข้าจะไปฟังธรรม!” โอวหยางเดินไปทางประตูใหญ่พลางตะโกนบอกคนในครัว
“เคร้ง!”
พอได้ยินโอวหยางบอกว่าจะไปฟังธรรม จานในมือเฉินฉางเซิงก็สั่นไหว ก่อนร่วงกระแทกพื้น เขาถึงกับสงสัยว่าหูตัวเองมีปัญหา
ศิษย์พี่ใหญ่จะไปฟังธรรมอย่างนั้นหรือ?
หากจำไม่ผิด ครั้งล่าสุดที่ศิษย์พี่ใหญ่ไปฟังธรรมคงผ่านมาเก้าปีกับอีกสองเดือนสิบสามวันแล้วกระมัง?
หรือสำนักกำลังจะเกิดเรื่องใหญ่?
สีหน้าเฉินฉางเซิงเคร่งขรึมขึ้น เขาเดินไปที่ประตู ก่อนควักหุ่นกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้ออย่างไม่วางใจ แล้วเป่าลมเบา ๆ หุ่นกระดาษก็แปรเป็นสายลมลอยออกจากครัวไป
“ครืน!”
หลิงชิงซงที่กำลังฝึกฝนเพื่อทำให้ขั้นพลังมั่นคง พุ่งทะลุหลังคาออกมา มือหนึ่งกอดกระบี่ สีหน้ากังวลขณะมองไปทางที่โอวหยางจากไป “หรือคราวนี้ยามไปโลกมนุษย์ พี่ใหญ่มีเรื่องลำบากใจอะไรอีก?”
ไป๋เฟยอวี่เปิดประตูห้องตนเองออกมา เขามองหลุมศพของตัวเองที่แขวนอยู่บนฟ้าอย่างครุ่นคิด สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นเช่นกัน
ทั้งสามรู้จักนิสัยของโอวหยางดีเกินไป
โอวหยางจะไปฟังธรรม? ผีเท่านั้นที่เชื่อ! เขาต้องแอบไปทำตัวเป็นวีรบุรุษเพื่อเรื่องอะไรสักอย่าง โดยไม่บอกพวกเขาอีกแน่
ส่วนเซียวเฟิงแอบมองสามศิษย์พี่ที่ยืนอยู่ในลานอย่างระแวดระวังราวกับกำลังเผชิญหน้าศัตรูตัวฉกาจ เขางุนงงไปหมด