ใครกันให้เจ้าหนูนี่เป็นศิษย์พี่ใหญ่?

ตอนที่ 45 ใครกันที่ให้เจ้าหนูนี่เป็นศิษย์พี่ใหญ่?

7 นาที· 1.6K คำ

สำหรับคนธรรมดา เวลาสิบวันผ่านไปเพียงชั่วพริบตา

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้บำเพ็ญที่ไม่รู้กาลเวลา

แต่สิบวันนี้กลับครึกครื้นแทบทุกวัน จนโอวหยางแทบคลุ้มคลั่ง

ทุกเช้าขณะที่ยังหลับใหล เสียงปืนใหญ่ เสียงหัวเราะที่จงใจทำให้ดูห้าวหาญ และเสียงสนทนาโอ้อวดดังลั่นก็จะปลุกเขาขึ้นมา

ทำให้โอวหยางที่ชอบนอนตื่นสายมีอารมณ์เสียเพราะถูกปลุกทุกวัน

ตลอดสิบวันนี้ ตัวแทนจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายต่างราวกับนัดหมายกันไว้ วันนี้เจ้ามา พรุ่งนี้ข้าไป

ในฐานะสำนักชั้นยอดแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้า พวกเขาย่อมไม่เลือกเดินทางมาถึงในวันเดียวกัน เพื่อแย่งความโดดเด่นของกันและกัน

ทุกครั้งที่มีสำนักชั้นยอดมาถึง สำนักชิงอวิ๋นก็ให้เกียรติอย่างเต็มที่

ปืนใหญ่ยิงกึกก้อง สัตว์มงคลออกมาต้อนรับ อย่างน้อยก็มีประมุขยอดเขาหนึ่งคนไปรอรับที่หน้าประตูภูเขา

ทั้งสองฝ่ายใช้พลังปราณแท้ขยายเสียง พูดคุยกันเสียงดังราวกับสนิทสนม บางครั้งก็หัวเราะลั่นจนแทบทุกคนได้ยิน

ไม่รู้ว่าประตูภูเขาอันกว้างใหญ่ของสำนักชิงอวิ๋นแสดงละครให้ใครดูกันแน่

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้า ได้แก่

ภูเขาหมื่นกระบี่ — สำนักกระบี่

ทะเลใต้ — ภูเขาเผิงไหล

ประจิมทิศ — อารามต้าหลิงซาน

ดินแดนหิมะ — ทาคามางาฮาระ

ภูเขาอาคมยันต์ — สำนักหมื่นวิชา

ภูเขาไท่ซาน — คฤหาสน์ปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์

ทะเลทรายรกร้าง — หุบเขาทรายพันสาย

ดินแดนมงคลหลิงซิ่ว — หอเมฆาเลือน

ถ้ำสวรรค์ชิงอวิ๋น — สำนักชิงอวิ๋น

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้ากระจายอยู่ทั่วทุกสารทิศ ต่างไม่รบกวนกัน แต่ก็เกื้อหนุนกันดุจปีกสองข้าง ประกอบกันเป็นส่วนสำคัญที่สุดของโลกแห่งการบำเพ็ญ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป