สำหรับคนธรรมดา เวลาสิบวันผ่านไปเพียงชั่วพริบตา
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้บำเพ็ญที่ไม่รู้กาลเวลา
แต่สิบวันนี้กลับครึกครื้นแทบทุกวัน จนโอวหยางแทบคลุ้มคลั่ง
ทุกเช้าขณะที่ยังหลับใหล เสียงปืนใหญ่ เสียงหัวเราะที่จงใจทำให้ดูห้าวหาญ และเสียงสนทนาโอ้อวดดังลั่นก็จะปลุกเขาขึ้นมา
ทำให้โอวหยางที่ชอบนอนตื่นสายมีอารมณ์เสียเพราะถูกปลุกทุกวัน
ตลอดสิบวันนี้ ตัวแทนจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายต่างราวกับนัดหมายกันไว้ วันนี้เจ้ามา พรุ่งนี้ข้าไป
ในฐานะสำนักชั้นยอดแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้า พวกเขาย่อมไม่เลือกเดินทางมาถึงในวันเดียวกัน เพื่อแย่งความโดดเด่นของกันและกัน
ทุกครั้งที่มีสำนักชั้นยอดมาถึง สำนักชิงอวิ๋นก็ให้เกียรติอย่างเต็มที่
ปืนใหญ่ยิงกึกก้อง สัตว์มงคลออกมาต้อนรับ อย่างน้อยก็มีประมุขยอดเขาหนึ่งคนไปรอรับที่หน้าประตูภูเขา
ทั้งสองฝ่ายใช้พลังปราณแท้ขยายเสียง พูดคุยกันเสียงดังราวกับสนิทสนม บางครั้งก็หัวเราะลั่นจนแทบทุกคนได้ยิน
ไม่รู้ว่าประตูภูเขาอันกว้างใหญ่ของสำนักชิงอวิ๋นแสดงละครให้ใครดูกันแน่
ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้า ได้แก่
ภูเขาหมื่นกระบี่ — สำนักกระบี่
ทะเลใต้ — ภูเขาเผิงไหล
ประจิมทิศ — อารามต้าหลิงซาน
ดินแดนหิมะ — ทาคามางาฮาระ
ภูเขาอาคมยันต์ — สำนักหมื่นวิชา
ภูเขาไท่ซาน — คฤหาสน์ปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์
ทะเลทรายรกร้าง — หุบเขาทรายพันสาย
ดินแดนมงคลหลิงซิ่ว — หอเมฆาเลือน
ถ้ำสวรรค์ชิงอวิ๋น — สำนักชิงอวิ๋น
ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้ากระจายอยู่ทั่วทุกสารทิศ ต่างไม่รบกวนกัน แต่ก็เกื้อหนุนกันดุจปีกสองข้าง ประกอบกันเป็นส่วนสำคัญที่สุดของโลกแห่งการบำเพ็ญ