เสียงร้องขอความช่วยเหลือของผู้รอดชีวิตถูกทิ้งห่างไว้เบื้องหลังรถ จนกระทั่งเงียบหายไปโดยสิ้นเชิง
หลินเมิ่งเหยาหันกลับไปมอง ก่อนเอ่ยอย่างทนเห็นไม่ได้ว่า “พวกเราจะไม่...”
เมิ่งซีถังก้มดูแผนที่ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น “รถเรานั่งได้แค่ห้าคน ถ้าคุณหลินอยากทำบุญช่วยคน ก็ลงจากรถเองแล้วสละที่นั่งให้คนอื่นสิ”
หลินเมิ่งเหยาหันกลับไปอย่างกระอักกระอ่วน ไม่กล้าพูดอะไรอีก
แววดูแคลนจาง ๆ วาบผ่านดวงตาของเมิ่งซีถัง คนเรานี่นะ พอผลประโยชน์ของตัวเองเข้ามาเกี่ยวข้องก็รู้จักหุบปากขึ้นมาเชียว
เซวียจิ้นอดพูดปกป้องเสียงเบาไม่ได้ “เมิ่งเหยาแค่หวังดี”
เมิ่งซีถังเหลือบตาขึ้น “ถ้าเป็นห่วงเธอ ก็ลงไปเป็นเพื่อนเธอสิ”
เซวียจิ้นรีบหุบปากเช่นกัน ก่อนยกมือทำท่ารูดซิปปาก
ล้อเล่นหรือไง ถ้าลงจากรถตอนนี้ ซอมบี้ตัวละคำยังแบ่งกันกินไม่พอเลย
ฝูงซอมบี้ที่ไล่ตามมาด้านหลังมีอย่างน้อยหลายพันตัว
ในนั้นยังมีสุนัขซอมบี้กับแมวซอมบี้ปะปนอยู่สิบกว่าตัว
เพ่งดูดี ๆ ยังเป็นพันธุ์แท้เสียด้วย
สุนัขซอมบี้พันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ สุนัขซอมบี้พันธุ์ทอยพุดเดิล แมวซอมบี้พันธุ์บริติชชอร์ตแฮร์สีเงิน...
เมื่อขับพ้นเขตใจกลางเมือง จำนวนซอมบี้ก็ลดลงในที่สุด
แต่ตอนนี้รถออฟโรดกลับยับเยินจนแทบดูไม่ได้ ที่ปัดน้ำฝนแทบปัดเนื้อเน่าเปื่อยที่กองหนาออกไม่ไหว กระจกมองหลังทั้งสองข้างก็ไม่รู้ถูกชนหลุดไปตั้งแต่เมื่อไร
กระจกรถทั้งสองด้านเต็มไปด้วยเศษเนื้อเน่าและเลือดสกปรก กลิ่นเหม็นเน่าชวนคลื่นไส้ลอยเข้ามาในรถ