ในที่สุดก็มีที่พักอาศัยที่พอใช้ได้ หลังหยานจิ่วกับเซวี่ยจิ้นออกไป เหมิงซีเยว่ก็หยิบเสบียงจากท้ายรถออกมาบางส่วน แล้วอาสาจัดการอาหารเย็นวันนี้เหมือนเดิม
เหมิงซีถังยึดห้องนอนใหญ่ของวิลล่าเป็นห้องของตัวเอง หลังอาบน้ำเสร็จก็โยนเสื้อผ้าที่ถอดแล้วให้หลินเมิ่งเหยา
หลินเมิ่งเหยาชะงักไปชั่วขณะ ยืนอยู่กับที่อย่างงุนงง
เหมิงซีถังกล่าวว่า “เอาไปซัก”
น้ำเสียงออกคำสั่ง ท่าทีวางอำนาจเหนือกว่า
ใบหน้าหลินเมิ่งเหยาแดงก่ำ แล้วจึงนึกขึ้นได้ว่าหน้าที่ซักผ้าเป็นของเธอ
แต่ก่อนหน้านี้เซวี่ยจิ้นเป็นคนช่วยซักให้ เธอแทบไม่ต้องลงมือเองเลย
เห็นหลินเมิ่งเหยาไม่ขยับ เหมิงซีถังก็หัวเราะเยาะ “ทำไม ต้องรอให้หมารับใช้ของเธอกลับมาซักให้หรือไง?”
หลินเมิ่งเหยากัดริมฝีปาก ตอนนี้เซวี่ยจิ้นกับหยานจิ่วไม่อยู่ทั้งคู่ เธอจึงตัดสินใจพูดตรง ๆ
“คุณหนูเหมิง คุณกำลังจงใจเล่นงานฉันอยู่หรือเปล่า?”
เธอเงยหน้ามองเหมิงซีถังที่อยู่สูงส่งกว่า แววตาไม่คิดถอยแม้แต่น้อย
“ฉันไม่รู้หรอกว่าเมื่อก่อนคุณมีสถานะอะไร และก็ไม่อยากรู้ด้วย”
“แต่ตอนนี้พวกเราเท่าเทียมกัน คุณไม่มีสิทธิ์ใช้ฉัน และฉันก็ไม่มีหน้าที่ต้องทนรับอารมณ์คุณหนูของคุณ”
“อีกอย่าง ถ้าคุณไม่ชอบหน้าฉันเพราะเซวี่ยจิ้น ก็ไม่จำเป็นเลย”
หลินเมิ่งเหยากระตุกมุมปาก เสียงของเธอลดต่ำลงฉับพลัน
“แค่ฉันกวักนิ้วเรียก เซวี่ยจิ้นก็จะยืนอยู่ข้างฉันตลอดไป เขาไม่ใช่คนที่คุณจะฉกไปได้ เลิกเสียแรงเปล่าดีกว่า”
คำพูดนั้นเต็มไปด้วยการยั่วยุและความมั่นใจอย่างลำพอง