เมื่อเห็นหนิงเฉินเดินออกมา มารดาเลี้ยงและพวกนางต่างทำสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติ
เมื่อครู่นี้ พวกนางได้กล่าวโทษหนิงเฉินว่าไร้หัวใจไร้ความห่วงใยไปไม่น้อย
หนิงเฉินไม่แคร์จะขัดเคียดกับพวกนางแม้แต่น้อย เพียงรอด้วยความใจร้อน
ราวหนึ่งชาน้ำชา หลินเหวินกับแพทย์หลวงสองนายจึงเดินออกมา
“ท่านสำนักเจ้า พอจะเป็นอย่างไรบ้าง”
หลินเหวินมองเขาแล้วสะบัดหน้า เอ่ยว่า “ข้าแห่งนี้ได้ประกอบวิชาแพทย์มานับสิบปี โรคยากที่ข้าเคยพบก็ยังมากกว่าโรคที่เจ้าเคยได้ยินเสียอีก เป็นแต่เพียงกระดูกเคลื่อน เอ็นเส้นเสียหายเท่านั้น ข้านึกว่าเป็นโรคใหญ่โตอะไรซะอีก”
หนิงเฉินเต็มหน้าไปด้วยความปลาบปลื้ม
จากน้ำเสียงของหลินเหวิน อวี่ตี๋มีโอกาสได้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
หลินเหวินเดินไปที่โต๊ะ กางกระดาษกับหมึก เขียนตำรับยาสักหนึ่งส่งให้หนิงเฉิน “หายาตามตำรับนี้ ให้ทานวันละสามครั้ง”
“ต่อจากนี้ ข้าจะมาเหน็บเข็มวันละครั้ง ไม่เกินครึ่งเดือน นางสาวผู้นี้ก็จะลุกจากเตียงได้”
หนิงเฉินก้มศีรษะคารวะ “ขอบพระคุณท่านสำนักเจ้า”
หลินเหวินไม่รับขอบคุณนั้นแม้แต่น้อย หน้าเคร่งเครียดกล่าวว่า “หนิง ขุนพลชุดเงิน อย่าลืมวันพรุ่งนี้ต้องไปสำนักแพทย์หลวง เพื่อรินชาขอโทษข้า!”
หนิงเฉินยิ้ม “ได้!”
หลินเหวินครางในลำคอ หิ้วกล่องยาเดินจากไป
หนิงเฉินรีบรุดตามไป
“ท่านสำนักเจ้า เชิญงดก่อน!”
หลินเหวินที่เดินมาถึงหน้าประตูหยุดลง หันกลับมามองเขา
หนิงเฉินก้มศีรษะคารวะอีกครั้ง “ห่วงใยยิ่งนักย่อมวุ่นวายยิ่งนัก ก่อนหน้านี้ข้าเป็นห่วงเหลือเกินจึงพูดจาไม่ค่อยไพเราะ บัดนี้ข้าของ้อโทษท่านสำนักเจ้า ณ ที่นี้...พรุ่งนี้ข้าจะไปรินชาขอโทษท่านที่สำนักแพทย์หลวง”
ขณะเอ่ย หนิงเฉินล้วงตั๋วเงินออกมาจากอกเสื้อ มูลค่าถึงหนึ่งพันเหรียญทอง
“ทั้งสามท่านเหนื่อยยากนัก! ค่าแรงกายเล็กน้อย โปรดอย่ารังเกียจ”
หลินเหวินสะบัดหน้า “อย่าใช้ของมีค่าเหล่านี้มาทำลายชื่อเสียงอันสะอาดของข้า...ไม่ต้องมาใช้วิธีแบบนี้กับข้า ตราบใดที่ข้าลงมือแล้ว ย่อมจะรักษาสตรีของเจ้าให้หาย”
“ข้ามิได้ทำเพื่อเจ้า หากแต่ไม่อยากให้เสื่อมเสียชื่อเสียงที่สร้างมา”
พูดจบ ก็พาคนออกเดินทางไปทันที
หนิงเฉินอดขำสะท้านในใจไม่ได้ จึงเก็บตั๋วเงินกลับอย่างเซ็งซ่า