พวกทหารรักษากำแพงเมืองมาถึงแล้ว
หนิงเฉินและพวกรี้พาตู้เอ้กลับไปที่กองตรวจการก่อน ส่วนทหารรักษากำแพงเมืองอยู่เก็บกวาดสถานการณ์ต่อ
เมื่อกลับมาถึงกองตรวจการ เกิงจิงให้หนิงเฉินกับพวกไปรักษาบาดแผลที่หน่วยที่หกก่อน
หนิงเฉินหันไปมองตู้เอ้ "ท่านเกิงจื่ออี คนคนนี้สำคัญยิ่งนัก ห้ามมีความผิดพลาดขึ้นเด็ดขาด"
เกิงจิงมุมปากกระตุก "ไสหัวไปรักษาแผลเสียที จะให้ข้าสอนงานด้วยหรือไร"
หนิงเฉินหัวเราะแห้ง แล้วพาเฟิ่งฉีเจิ้งกับพวกพยุงกันไปที่หน่วยที่หก
เมิ่งเจี้ยนไป๋ลงมือรักษาบาดแผลให้ทุกคนด้วยตนเอง
แผลที่หลังและน่องของหนิงเฉินต้องเย็บด้วยเข็มทั้งคู่
ตอนที่เฟิ่งฉีเจิ้งโดนเย็บแผล ร้องลั่นราวกับหมูถูกฆ่า
หนิงเฉินกับพวกหัวเราะเยาะมันสุดชีวิต
รอบถัดมาถึงคิวของหนิงเฉิน
"ท่านหนิง ขุนพลชุดเงิน จะปวดนิดหน่อย ทนหน่อยนะ"
"มาเถิด เพชรฆาตแท้ไม่เคยร้องว่าปวด"
เมิ่งเจี้ยนไป๋รินสุราขาวที่แรงสูงลงบนแผลของหนิงเฉิน
โลกใบนี้ไม่มียาฆ่าเชื้ออย่างว่า
"อ้าก..."
หนิงเฉินร้องลั่นเสียงเดียว ปวดจนขอบตาแดงก่ำ
เฟิ่งฉีเจิ้งกับพวกยืนข้าง ๆ หัวเราะกันสนุกปากไม่แห้ง
ต่อมาตอนเย็บแผล หนิงเฉินร้องเสียงเห็นใจยิ่งกว่าเฟิ่งฉีเจิ้งอีก
พอเย็บแผลเสร็จ ทายารักษาเสร็จ หนิงเฉินเกือบทั้งร่างหมดแรง...ราวกับโดนรังแกร้อยรอบ
เมื่อทุกคนทายารักษาเสร็จหมด หนิงเฉินกำลังจะไปคุกเพื่อสอบสวนตู้เอ้ แต่กลับโดนเมิ่งเจี้ยนไป๋เรียกไว้แต่ผู้เดียว
"ท่านหนิง ขุนพลชุดเงิน อีแร่สุราที่ท่านส่งมาให้ตรวจยามเช้านั้น ได้ผลแล้ว"
หนิงเฉินรีบถาม "ตรวจพบอะไร"
เมิ่งเจี้ยนไป๋กล่าวเสียงต่ำ "ในสุรานั้น มีหนอนหิมะเย็น"
"หนอนหิมะเย็น?"
เมิ่งเจี้ยนไป๋พยักหน้า "เป็นแมลงชนิดหนึ่งที่อาศัยอยู่บนภูเขาหิมะแดนตะวันตก ตัวใสสนิท ใหญ่เท่าปลายเข็ม หากไม่จ้องมองอย่างละเอียด จะมองไม่เห็นเลย"