หนิงเฉินจ้องมองตู้เอ้อที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่ละสายตา
ตู้เอ้อพุ่งเข้ามาเฉียดข้างหน้าหนิงเฉินราวสายฟ้า ฝ่ามือหนึ่งฟาดตรงเข้าหาศีรษะของเขา
แต่ก่อนที่ตู้เอ่อร์จะลงมือ หนิงเฉินกลับทิ้งตัวล้นลงไปตรง ๆ
ฝ่ามือโหดร้ายนั้นของตู้เอ้อฟาดลงกลางอากาศ ทั้งร่างพุ่งทะยานไปข้างหน้า
หนิงเฉินสะบัดตัวขึ้นเหมือนสปริง สองมือกอดรัดขาทั้งสองของเขาไว้แน่น แล้วเหวี่ยงอย่างรุนแรง
ตู้เอ้อถูกเหวี่ยงลอยออกไป ล้มลงกระแทกพื้นอย่างหนักหน่วง
เฟิ่งฉีเจิ้งพุ่งเข้ามาราวกับวัวป่าตัวหนึ่ง เท้าหนึ่งเหวี่ยงร่างเขาลอยออกไป
ยังไม่ทันที่เขาจะได้ลุก หนิงเฉินก็พุ่งเข้าใส่ราวเสือดาวล่าเหยื่อ ดาบสั้นในมือแทงลงเข้าที่ต้นขาของเขา ทั้งร่างทับลงไปบนตัวเขา
“อ๊าก...”
ตู้เอ้อร้องคำรามอย่างเจ็บปวด
เขาดิ้นรนสุดชีวิต พยายามสะบัดหนิงเฉินออกไป
แต่หนิงเฉินรัดคอของเขาไว้แน่นหนับจนแทบหัก คอของเขาเกือบถูกรัดขาด
ตู้เอ้อกลิ้งไปมากับพื้น
ทั้งสองกลิ้งเกลือกกันเป็นก้อนเดียว
“อ๊าก!!!”
หนิงเฉินคำรามลั่น สองแขนออกแรงไม่หยุด เส้นเลือดตามแขนพองโตขึ้นมาเป็นแถว
ตู้เอ้อถูกรัดจนตาขาวกลับ ใบหน้าแดงก่ำเพราะเลือดคั่ง
เขาไม่ยอมนอนรอความตาย ใช้ศอกกระแทกสีเอวของหนิงเฉินไม่หยุดสาย
หนิงเฉินคำรามลั่น สองแขนออกแรงสุดชีวิต
แรงต่อต้านของตู้เอ้อค่อย ๆ เบาบางลง กระทั่งขาทั้งสองกระตุกสะบัดครั้งสุดท้าย ก็หมดสติไปเพราะถูกรัดจนขาดอากาศ
เกิงจิงและพวกพุ่งเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ผู้ชายคนนี้ เมื่อดับเดือดขึ้นมา ช่างน่าสะพรึงจริง ๆ
“หนิงเฉิน ปล่อยมือเถอะ เขาหมดสติไปแล้ว”
เฟิ่งฉีเจิ้งตบแขนของหนิงเฉินเบา ๆ เพื่อปลอบใจ
หนิงเฉินหอบหายใจเฮือกใหญ่ ดวงตาแดงก่ำ ค่อย ๆ คลายสองแขนออก “ตรวจดูในปากมันซิ ว่ามีเขี้ยวพิษฝังอยู่หรือไม่”