อ๋องฟูรีบจุดเทียนหลอดที่ถูกลอบดัดแปลงเอาไว้นั่น
และในยามนั้นเอง ประตูก็เปิดออก
ฮ่องเต้เสวียนก้าวเข้ามาภายใน
สีหน้าของอ๋องฟูสั่นคลอนด้วยความตกใจที่กดไว้มิได้ เขารีบโขกศีรษะลงกราบ "กระหม่อมน้อยคารวะพี่เจ้า...ห้วงยามดึกดื่นเช่นนี้ พี่เจ้ายังมิได้บรรทมกระมัง?"
ฮ่องเต้เสวียนแลสายตามองอ๋องฟูที่นั่งอยู่เบื้องล่าง
"ลุกขึ้นเถอะ!"
อ๋องฟูลุกขึ้นยืน ฮ่องเต้เสวียนกวาดสายตามองเขาแล้วเอ่ยเสียงเรียบ "ดูท่าอ๋องฟูจะแจ่มใสเป็นที่สุดสินะ?"
อ๋องฟูรีบตอบ "กระหม่อมน้อยอาการเสพติดกำเริบขึ้นมาหลายครั้งในไม่กี่วันที่ผ่านมา ถ้าหากมิได้พี่เจ้าเก็บกระหม่อมน้อยไว้ในวังเสียแล้ว...หากอยู่ที่คุ้มของกระหม่อมน้อยเอง กระหม่อมน้อยย่อมกลั้นใจมิได้และลอบเสพผงเทพเซียนแน่แท้"
"แต่เมื่ออดทนสู้กับอาการเสพติดได้ทีละครั้งสองครั้ง อาการเหล่านั้นก็อ่อนแรงลงทีละน้อย ชีวิตกระหม่อมน้อยได้มาเพราะพี่เจ้าช่วยไว้จริง ๆ"
ฮ่องเต้เสวียนยิ้มบาง "ผู้ใดเสพผงเทพเซียน ย่อมผอมโซเหลือกระดูก...แต่อ๋องฟูเสพผงเทพเซียน กลับอ้วนท้วนขึ้นทุกที สดชื่นกระปรี้กระเปร่าเป็นที่สุด"
อ๋องฟูใจหายวับ หาฝ่าบาทจะมองออกแล้วกระนั้นหรือ?
เขาหัวเราะแห้ง ๆ "พี่เจ้าก็ช่างล้อเล่นกับกระหม่อมน้อยเสียจริง กระหม่อมน้อยโดยกำเนิดก็อ้วนอยู่แล้ว...เสพผงเทพเซียนไปมิใช่นาน ที่จริงยังผอมลงเล็กน้อยด้วยซ้ำ"
แล้วสีหน้าของฮ่องเต้เสวียนก็กลับเอกอุขึ้นทันที "อ๋องฟู ห้วงยามดึกดื่นนี้เปิ่นกงมาหาเจ้า ก็เพราะมีเรื่องหนึ่งจะถาม...เจ้ารู้จักมักคุ้ยตี้ซานหรือมิใช่?"
ใจอ๋องฟูสั่นวูบ
ดูเหมือนคาดเดาของเขาจะไม่ผิด หนิงเฉินกับเกิงจิงลอบเข้าวังในยามราตรี ย่อมเป็นเพราะสืบค้นไปถึงตัวเขาเข้าให้แล้วเป็นแน่
อ๋องฟูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ "กระหม่อมน้อยมิรู้จักผู้นั้น!"
"มั่นใจหรือ?"