หวังตงได้ประจักษ์กับนิสัยเอาแต่ใจของคุณหนูคนนี้แล้ว หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยจึงออกจากบ้านขึ้นรถ เดิมทีเขายังคิดจะอธิบายอีกสักสองประโยค แต่เห็นถังเซียวหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างรถ ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเขาแม้แต่น้อย จึงเลิกคิดไปเสีย
ตลอดทางบรรยากาศอึมครึม กดดันจนแทบหายใจไม่ออก!
หวังตงตั้งใจจะสูบบุหรี่เพื่อคลายความอึดอัด แต่พอสบเข้ากับสายตาเย็นเยียบของถังเซียวที่ราวกับจะฆ่าคน เขาก็ได้แต่ยัดบุหรี่กลับไปที่เดิม
กระทั่งตระกูลถังอยู่ตรงหน้า บรรยากาศจึงค่อยดีขึ้นบ้าง
ถังเซียวก้าวไปกดกริ่งหน้าประตู หวังตงถือของฝากเดินตามหลัง
เมื่อได้ยินเสียงจากข้างใน ถังเซียวก็ถอยหลังครึ่งก้าว พลางคล้องแขนหวังตงไว้ในอ้อมกอด สีหน้าค่อย ๆ กลับเป็นปกติ
หวังตงหันไปมองอย่างประหลาดใจ แล้วก็เป็นไปตามคาด เสียงเตือนเย็นชาดังขึ้นข้างหู “มองอะไร? แค่แสดงละครเท่านั้น! เดี๋ยวนี้คุณไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ที่เหลือปล่อยให้ฉันจัดการ! ถ้าพวกเขาจงใจหาเรื่อง ก็อดทนไว้หน่อย พอฉันพูดให้ชัดเจนแล้วเราก็กลับกัน!”
หวังตงยังไม่ทันได้ตอบ ประตูตรงหน้าก็เปิดออก!
หญิงวัยกลางคนที่แต่งกายเหมือนแม่บ้านยืนอยู่ข้างประตู เอ่ยทักทายอย่างสุภาพว่า “คุณหนูกลับมาแล้วค่ะ”