หวังตงไม่อยากไปยั่วโมโหถังเซียว จึงยิ้มแล้วหันหลังเดินออกไป
แต่ยังไม่ทันได้หันตัว ก็ได้ยินถังเซียวตวาดขึ้นมาอีกครั้ง “จะไปไหน?”
หวังตงถูกถามจนงง “เธอไม่ได้บอกให้ฉันไสหัวไปหรือไง?”
ถังเซียวถลึงตาใส่ แล้วพูดอย่างเอาแต่ใจเล็กน้อย “ฉันบอกให้นายไสหัวไปที่ครัว เอาชามกับตะเกียบมาสองชุด!”
เห็นหวังตงยืนนิ่ง ถังเซียวก็ถามกลับ “ทำไม ต้องให้ฉันคอยปรนนิบัตินายด้วยหรือไง?”
หวังตงชี้ตัวเอง “หมายความว่าให้ฉันกินข้าวเป็นเพื่อนเธอเหรอ?”
ถังเซียวกลอกตา “ใครใช้ให้นายซื้อมาเยอะแยะขนาดนี้ล่ะ? กินไม่หมดก็จะทิ้งหรือไง? จะพูดมากทำไม? กินหรือไม่กิน ถ้าไม่กินก็ออกไป!”
นี่เป็นครั้งแรกที่หวังตงพบว่าถังเซียวเวลาเอาแต่ใจก็มีด้านน่ารักเหมือนกัน เขาไม่กล้ามองต่อ จึงทำตามที่เธอบอก
มื้อเช้าผ่านไปอย่างไม่สงบนัก หวังตงกินมูมมามราวกับพายุพัดกวาดเมฆ
เมื่อเทียบกันแล้ว ถังเซียวกลับเงียบสงบราวกับลูกแมว แม้แต่ท่วงท่าการเคี้ยวยังแฝงไว้ด้วยความสง่างาม ชวนให้มองเพลินตา
ดูเหมือนถังเซียวจะไม่ค่อยชินกับบรรยากาศเงียบงันบนโต๊ะอาหาร เธอจึงเป็นฝ่ายถามขึ้นว่า “ของพวกนั้นราคาไม่ถูกเลยใช่ไหม?”