ใจของเฉินหยิงพลันแกว่งไกวตาม “ทางเลือกอะไร?”
หวังตงหรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง พ่นควันบุหรี่ออกมาแล้วพูดว่า “ถ้าเธออยากใช้ชีวิตตามกรอบเดิม ๆ ตบเมื่อกี้ฉันยอมรับ และจะไม่ไปยุ่งกับเธออีก แต่ถ้าเธออยากเปลี่ยนวิถีชีวิต ฉันก็จะมอบชีวิตที่เธอปรารถนาให้!”
เฉินหยิงยกมือปิดมุมปาก แสร้งทำเป็นลำบากใจ “แล้วถ้าเธออยากได้ความมั่งคั่งร่ำรวยล่ะ? ถ้าอยากอยู่เหนือผู้คนนับหมื่น รองจากเพียงหนึ่งคนล่ะ? คุณจะทำยังไง?”
หวังตงลดสายตาลง “ง่ายมาก ฉันจะใช้สองหมัดสองเท้าตีแผ่นดินใหญ่ให้นางสักแคว้น!”
“จริงเหรอ?” แววตาของเฉินหยิงสั่นระริก หากไม่ใช่เพราะตกอยู่ในภวังค์ที่มิอาจเลือกเองได้ ใครเลยจะยอมให้สตรีต้องออกมาช่วงชิงโลกกว้าง? หากมีบุรุษคอยหนุนหลัง ใครเลยจะยอมออกมาแสดงตัว? หรือคิดว่าคำครหาเหล่านั้นฟังดูรื่นหูจริง ๆ งั้นหรือ?
หวังตงยิ้มบาง “พี่เฉิน อย่ามองผมแบบนั้นเลย ต่อไปพอได้คลุกคลีกับผมมากขึ้น พี่จะรู้เองว่าหวังตงคนนี้ไม่เคยโม้!”
เฉินหยิงสะกดความอิจฉาในใจไว้แน่น “ขนาดพูดคำแบบนี้ออกมาแล้ว ยังกล้าบอกอีกว่าตัวเองไม่ได้ชอบเธอ?”
หวังตงยิ้มขม “ช่วยไม่ได้ ผมติดค้างเธอ”
เฉินหยิงยิ่งสนใจมากขึ้น ค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้ “ถังเซียวเป็นถึงคุณหนูใหญ่ของตระกูลถังนะ ฉันคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าคุณไปทำเรื่องเลวร้ายอะไรมา ถึงต้องใช้ทั้งชีวิตชดใช้?”
หวังตงกำหมัดแน่น “เพราะผมเอาสิ่งล้ำค่าที่สุดของเธอไป”