เฉินหยิงแม้จะตกอยู่ในใจกลางข่าวลือ แต่กลับไม่กังวลสักนิด ตรงกันข้าม เธอกลับเอ่ยขึ้นเองว่า "เสี่ยวตง ขอโทษนะ"
หวังตงก็ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย "พี่เฉิน พี่ขอโทษผมทำไม? เรื่องนี้ผมก่อขึ้นเอง แถมยังทำให้พี่ต้องโดนนินทา คนที่ควรพูดขอโทษคือผมต่างหาก"
เฉินหยิงปัดเส้นผมข้างหูเบา ๆ น้ำเสียงเจือความสมเพชตัวเองและความอับจนแบบผู้หญิง "เกี่ยวกับแกอะไรกัน? ต่อให้ไม่มีแก ข่าวลือพวกนั้นก็ไม่เคยหยุดอยู่แล้ว..."
ไม่แปลกที่คนรอบข้างจะวิพากษ์วิจารณ์เช่นนี้ เฉินหยิงเริ่มจากการเป็นฝ่ายประชาสัมพันธ์ หลังจากถูกฮั่นเสวี่ยชื่นชม ก็ก้าวกระโดดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะสองปีมานี้ โครงการที่เธอลงมือแทบไม่เคยล้มเหลว หญิงหม้ายมักมีเรื่องราวให้กล่าวขาน ยิ่งเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวด้วยแล้ว ข่าวลือรอบตัวเธอก็ไม่เคยหยุดพัก
เมื่อเห็นหวังตงไม่ถามต่อ จู่ ๆ เฉินหยิงก็รู้สึกว่างเปล่า เธอไม่อยากให้หวังตงเห็นความผิดปกติ จึงรีบกลบเกลื่อนอารมณ์ประหลาดนี้ "จริง ๆ แล้ว... ฉันไม่ควรออกตัวเมื่อกี้"
หวังตงส่ายหน้า "ไม่เกี่ยวกับพี่"