หวังตงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของถังเซียว "ข้าบอกแล้ว จากนี้ไปเจ้าก็คือหญิงของข้าหวังตง เรื่องของเจ้าก็คือเรื่องของข้า ความยุ่งยากของเจ้าก็จะตกอยู่บนหัวข้าทั้งหมด รวมถึงปัญหาของตระกูลถัง ข้าหวังตงจะแบกรับไว้เอง นี่คือทางเลือกของข้า!"
"ชายชาตรีลูกผู้ชาย ทุกคำที่เอ่ยออกไปไม่เคยกลืนน้ำลายตัวเอง ตราบใดที่เจ้าถังเซียวยังไม่เปลี่ยนใจ ไม่ถอยหลัง ไม่ปล่อยมือ ไม่ว่าใครจะมาถาม ต่อให้เอามีดมาจ่อคอข้าหวังตง คำตอบของข้าก็จะเป็นเหมือนเดิม!"
ในดวงตาของถังเซียวเปล่งประกายวูบวับ "ข้างนอกมีคนขวางอยู่ แล้วเจ้าจะพาข้าออกไปได้อย่างไร?"
หวังตงแผ่กลิ่นอายน่าเกรงขาม "เทพขวางก็ฆ่าเทพ พุทธาขวางก็ฆ่าพุทธะ ถ้าวันนี้ใครกล้าแตะต้องเส้นผมของเจ้าสักเส้น ชื่อหวังตงของข้าจะเขียนกลับด้าน!"
ถังเซียวเอ่ยเตือนอีก "แต่คนในครอบครัวข้าไม่ได้ชอบเจ้าเลยนะ!"
หวังตงยักไหล่ "เพียงแค่เจ้ายอมเป็นของข้าหวังตง ครอบครัวของเจ้าก็คือครอบครัวของข้า เพื่อเจ้า ข้าอดทนได้ จะกลั่นแกล้งหรือทดสอบอย่างไร เจ้าไม่ต้องสนใจทั้งสิ้น ข้าจะยอมออกหน้าแก้ไขทุกอย่างเอง!"
ถังเซียวถามกลับ "แล้วถ้าข้าเองก็ไม่ได้ชอบเจ้าล่ะ?"
หวังตงยิ้มออกมา "เจ้าไม่ชอบข้าน่ะปกติมากแล้ว เราสองคนรู้จักกันมาไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ ข้าหวังตงไม่ใช่คุณชายตระกูลใหญ่หน้าตาหล่อเหลาโดดเด่น ข้าเป็นแค่ผู้ชายหยาบๆ ไม่มีสมบัติติดตัวสักแดงเดียว แล้วเจ้ามารักข้าตั้งแต่แรกพบได้อย่างไรกัน?"