ทั่วทั้งงานเงียบกริบ ไม่เพียงแต่สีหน้าของฉินเฮ่าหนานจะย่ำแย่ถึงขีดสุด แม้แต่ฮั่นเสวี่ยยังกลั้นลมหายใจโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้นางกำหมัดแน่น สายตาจ้องไปที่หวังตง!
หวังตงไม่สนใจสายตาผู้คน หัวเราะก้องว่า “ผู้หญิงอย่างเจ้ายังไม่กลัว ข้าจะกลัวอะไร? ข้าตกลงแล้ว!”
เมื่อเห็นทุกอย่างยุติลง ตู้เหยาฉายแววรื่นเริงผ่านใบหน้า กล่าวถากถางอย่างแสบสันต์ว่า “พี่เฮ่าหนาน ทีนี้ท่านเห็นแล้วใช่ไหม? ก่อนหน้านี้ข้าเคยบอกแล้วว่า ถังเซียวนางก็เป็นหญิงใจง่ายที่ใครก็ขึ้นได้ แม้แต่หมาข้างถนนยังเอา สูญเสียความรู้สึกที่ลึกซึ้งของท่านต่อนางไปเสียเถิด…”
ยังไม่ทันที่ตู้เหยาจะพูดจบ ถังเซียวก็คว้าแก้วไวน์แดงจากมือหวังตง แล้วสาวเท้าเข้าไป จากนั้นท่ามกลางสายตาตะลึงงันของคนทั้งงานก็สาดใส่หน้านางโดยตรง “ลูกผู้ชายของข้าถังเซียว แกจะมาด่าเอาเรื่อยเปื่อยได้อย่างไร?”
ตู้เหยาร้องเสียงหลง “ถังเซียว เจ้า…”
ถังเซียวไม่แยแสเลยสักนิด “ลองด่าอีกคำสิ? คราวหน้าข้าจะเหวี่ยงแก้วใส่หน้าแกด้วย!”
ด้วยความเกรงกลัวอำนาจของถังเซียว ตู้เหยาจึงไม่กล้าโต้ตอบชั่วขณะ
ในจังหวะคับขัน ฉินเฮ่าหนานเดินเข้ามา น้ำเสียงเยือกเย็นราวกับลอดออกมาจากซอกฟัน “ถังเซียว เจ้าคิดดีแล้วจริง ๆ หรือ?”
ถังเซียวถามกลับอย่างหยิ่งผยอง “จะมีอะไรต้องคิดอีก? ฉินเฮ่าหนาน ข้าบอกเจ้าไปนานแล้วว่า ถังเซียวข้าไม่ใช่แจกันดอกไม้ในจินตนาการของเจ้า และไม่ใช่หญิงที่เจ้าจะเรียกใช้ตามอำเภอใจ! โอกาสข้าก็ให้เจ้าแล้ว เมื่อเจ้าไม่เห็นค่า เมื่อเจ้ามองว่าถังเซียวข้าไม่คู่ควรกับชาติตระกูลของตระกูลฉิน เจ้าก็อย่าคิดเลยว่าข้าจะหวนกลับมา!”