หานหรงปรบมือเบา ๆ “ดี ถังเซียว ชาตินี้ฉันหานหรงไม่ค่อยยอมใคร เธอนี่แหละที่ยอม! ฉันขอโทษ และขอโทษคุณนายถังอย่างจริงใจสำหรับพฤติกรรมเมื่อครู่ของฉันด้วย!”
พูดถึงตรงนี้ หานหรงมองไปที่คุณนายถัง น้ำเสียงไม่ปิดบังความชื่นชม “แม่คนนี้ทำตัวไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่โชคดีที่คลอดลูกสาวเก่ง วันนี้เรื่องนี้ไม่ว่าจะบานปลายแค่ไหน ตระกูลฮั่นของเราจะไม่ยุ่งอีกต่อไปแล้ว จะไม่เข้าข้างใครด้วย นี่คือคำมั่นสัญญาของฉัน และเป็นความเคารพที่ฉันมีให้คุณหนูถัง”
“ส่วนคนตระกูลถังของพวกคุณวันนี้จะออกไปจากที่นี่ได้หรือเปล่า? ก็ต้องดูฝีมือพวกคุณเองแล้วล่ะ!”
หันกลับมา หานหรงถามความเห็น “เสี่ยวเสวี่ย เธอว่าไง?”
ฮั่นเสวี่ยมองถังเซียวอย่างลึกซึ้ง “ให้คุณอาสะใภ้ตัดสินใจแล้วกันค่ะ”
สิ้นเสียงนั้น หานหรงถอยหลังไปครึ่งก้าว ไม่ยุ่งเกี่ยวอีกต่อไป
ท่ามกลางบรรยากาศประหลาด ฉินเฮ่าหนานเพิ่งได้สติ เขายังจะสนใจภาพลักษณ์อะไรอีก ใบหน้าบิดเบี้ยวดุร้ายราวกับจะฉีกถังเซียวเป็นชิ้น ๆ ตรงนั้น!
ถังอวิ๋นไห่พยายามอธิบายด้วยความหวาดกลัว “คุณชายฉิน อย่าเพิ่งโกรธเลย ให้ผม...”