ภายในเจตจำนงแห่งดาบยังแฝงพลัง “บัญญัติกฎ” ของสำนักนิตินิยม ก่อเกิดเป็นสนามพันธนาการไร้รูป
หยางเฉิงหรี่ตาลง ก่อนเร่งเร้าวิชาดาวหลบหนีให้ถึงขีดสุดในทันที
ร่างของเขาวูบไหวท่ามกลางปราณดาบที่ปกคลุมทั่วฟ้า ราวกับภูตพราย คอยหลบเลี่ยงการโจมตีสังหารได้อย่างเฉียดฉิวครั้งแล้วครั้งเล่า
ขณะเดียวกัน ฝ่ามือทั้งสองของเขาพลิกพลิ้ว วิชาฝ่ามือมังกรท่องเมฆาถูกใช้ออก ลมฝ่ามือดุจมังกร ทั้งแข็งกร้าวและอ่อนหยุ่น ปะทะกับปราณดาบเย็นเยียบอย่างจัง
ปัง ปัง ปัง...
เสียงพลังปะทะกันดังไม่ขาดสาย
เกล็ดน้ำแข็งกระจายว่อน ลมฝ่ามือกู่ร้อง
หลี่ปิงสมกับเป็นยอดอัจฉริยะ วิชาดาบของเขาเฉียบคมและทรงอำนาจ
แม้กระบวนท่าของหยางเฉิงจะล้ำลึก วิชาฝ่ามือก็สูงส่ง ทว่าภายใต้การกดดันของหลี่ปิง เขากลับค่อย ๆ ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
พลังฝ่ามือมังกรท่องเมฆาของเขาถูกปราณดาบเย็นเยียบผ่าแตกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายยังถูกบีบให้ถอยร่นไม่หยุด บนเกราะเทพฟ้านอกแดนจับตัวเป็นน้ำแข็งหนาทึบชั้นหนึ่ง
“หากเป็นเช่นนี้ต่อไป หยางเฉิงต้องแพ้แน่!”
บนที่นั่งผู้ชม เฉียนชิวซุ่ย เจ้าหอซิงเทียนโหลวขมวดคิ้วเล็กน้อย
ในสายตาเขา หยางเฉิงแสดงความสามารถออกมาจนหมดแล้ว ทว่าความแตกต่างด้านระดับพลังนั้นยากจะก้าวข้าม
เฉินจินเกอ เจ้าหอทหารกลับมีแววตาลุ่มลึก ส่ายหน้าช้า ๆ “ก็ไม่แน่ อย่าลืมว่าเขายังไม่ได้ชักกระบี่ออกมาจนถึงตอนนี้”
บนเวทีประลอง หลี่ปิงบุกโจมตีอยู่นานแต่ยังไม่อาจเอาชนะได้ ในใจก็เริ่มกระวนกระวาย กระบวนท่าดาบยิ่งเร่งร้อนขึ้น เขาตวาดเสียงเย็น “ศิษย์น้องหยาง ฝีมือของเจ้าไม่ธรรมดาจริง ๆ แต่หากมีเพียงเท่านี้ เกรงว่าจะต้านเขตแดนดาบน้ำแข็งลึกลับของข้าไม่ไหว ยังไม่ชักกระบี่ของเจ้าออกมาอีกหรือ?”