งานเลี้ยงจบลงในที่สุดท่ามกลางบรรยากาศที่อบอุ่นแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายในใจของแต่ละคน
เพื่อนร่วมชั้นพากันโอบล้อมลู่เหวย์และหลานเวยเวยเดินออกมาที่หน้าโรงแรม ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ยิ่งกว่าตอนเข้ามาเสียอีก ต่างพูดพร่ำว่า "คราวหน้าเจอกันอีก" "ติดต่อกันเรื่อยๆ นะ" "เวยเวยช่างมีวาสนาจริงๆ" แล้วก็ส่งสายตาอาลัยอาวรณ์มองรถมาเซราตีสีชมพูสตรอว์เบอร์รีค่อยๆ เคลื่อนออกไปอย่างช้าๆ
จนกระทั่งไฟท้ายรถหายลับไปที่หัวมุมถนน หลายคนบนใบหน้าก็ยังมีแววอิจฉาไม่จางหาย
ระหว่างทางกลับ หลานเวยเวยเป็นคนขับรถ
ในรถเงียบสงบมาก มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ดังเบาๆ และแสงไฟในเมืองที่ลอดผ่านหน้าต่างไป
เธอกำพวงมาลัยไว้ สายตามองตรงไปข้างหน้า แต่หางตากลับอดไม่ได้ที่จะแอบมองไปที่ลู่เหวย์ซึ่งนั่งอยู่เบาะข้างคนขับครั้งแล้วครั้งเล่า
ลู่เหวย์พิงพนักพิงที่นั่งที่แสนสบาย หลับตาพักผ่อน แต่ประสาทสัมผัสอันเฉียบแหลมของเขาจับได้ถึงสายตาที่แอบมองมาอย่างช้าๆ นั้น
มุมปากของเขาโค้งขึ้นเล็กน้อยแทบมองไม่เห็น เขาไม่รีบลืมตา จนกระทั่งรู้สึกถึงสายตานั้นอีกครั้งจึงเอ่ยขึ้นมา เสียงของเขาดังชัดเจนในรถที่เงียบสงบ:
"มองอะไรอยู่? หน้าฉันมีดอกไม้งั้นเหรอ?"
หลานเวยเวยเหมือนถูกจับได้ว่าทำผิด มือสั่นจนรถวูบไปเล็กน้อย เธอรีบตั้งสติจับพวงมาลัยให้มั่น ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที พูดตะกุกตะกักแก้ตัว: "ไม่ ไม่ได้มองอะไร... ก็แค่... แค่รู้สึกว่า..."