ภายในห้องจัดเลี้ยงสุดหรูหราบนชั้นสูงสุด หวังเปียวกำลังถูกกลุ่มผู้บริหารบริษัทและพันธมิตรทางธุรกิจล้อมรอบเพื่อยกแก้วอวยพรและพูดคุยหัวเราะ
อวี้หลงรับโทรศัพท์ แล้วเดินไปข้างๆ หวังเปียวอย่างเงียบเชียบ กระซิบข้างหูสองสามประโยค
มือที่ถือแก้วเหล้าของหวังเปียวหยุดชะงักเล็กน้อย สีหน้ายิ้มแย้มไม่เปลี่ยน แต่แววตากลับวูบไหว เขายกแก้วให้รองประธานบริษัทสองคนที่กำลังพูดคุยอยู่ข้างๆ แล้วยิ้มกล่าว: "พวกคุณคุยกันก่อน ฉันมีธุระ ขอตัวสักครู่"
"ท่านประธานหวัง เชิญตามสะดวก เชิญตามสะดวก!"
หวังเปียววางแก้วเหล้า แล้วกวักมือเรียกอวี้หลงกับลูกน้องหัวใจอีกสองคน เดินอย่างองอาจออกจากห้องจัดเลี้ยง
ถึงแม้รูปร่างจะไม่สูง แต่สวมสูทสีเข้มที่สั่งตัดพิเศษ ถึงแม้ใบหน้าจะยิ้มแย้ม ก็แผ่ออร่าแห่งความน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงออก
ห้องส่วนตัว 603
บรรยากาศหลังหลี่เจียหาวจากไป ในที่สุดก็กลับมาคึกคักขึ้นเล็กน้อยเพราะเพื่อนร่วมชั้นที่รู้จักการเข้าสังคมหลายคนช่วยกันพูดคุย แต่มันก็ยังแฝงความประหลาดๆ อยู่บ้าง
ทุกคนพูดคุยกัน แต่สายตากลับอดมองไปทางลู่เหวย์ไม่ได้
ในขณะนั้นเอง ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง
ครั้งนี้ คนที่เดินเข้ามา ทำให้อากาศในห้องทั้งห้องเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
บุคคลที่เดินนำหน้าคือหวังเปียว
ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่เปิดเผย แต่ด้วยออร่าแห่งการอยู่เหนือผู้อื่นมายาวนาน ทำให้ต่อให้ยิ้ม ก็ยังให้ความรู้สึกกดดันที่มองไม่เห็น