เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่ทันสว่างเต็มที่ ลู่เหวย์ก็ออกจากลานบ้านเล็ก ๆ
เขามุ่งหน้าไปที่คลังสินค้าในโลจิสติกส์พาร์คชานเมืองก่อน
แค่ขยับความคิด กองผักกุยช่ายสดใหม่คุณภาพเยี่ยมที่สูงเท่าภูเขาก็ปรากฏขึ้นกลางพื้นที่ว่างที่เตรียมไว้
จากนั้น เขาก็ติดต่อผู้จัดการร้านแต่ละสาขาของ"เวยเวยซีฟู้ด"กับคนขับรถขนส่งสินค้า นำอาหารทะเลนานาชนิดจากปี 88 ที่เตรียมแบ่งไว้แล้ว ขนส่งไปยังร้านค้าและคลังสินค้าต่าง ๆ อย่างเงียบเชียบ
กระบวนการทั้งหมดทำให้บริษัทสัตว์น้ำตระกูลหวังที่พยายามสืบหาที่มาของสินค้าถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก
ที่สำนักงานใหญ่ บริษัทสัตว์น้ำตระกูลหวัง บรรยากาศยิ่งตึงเครียดและอึดอัดกว่าวันก่อน
หลังจากดิ้นรนวุ่นวายทั้งวัน พวกเขาก็พบว่าตัวเองติดอยู่ในทางตันที่แก้ไม่ได้
แหล่งสินค้าของลู่เหวย์ช่างจับต้องไม่ได้ราวกับผี ราคาก็ต่ำจนน่าตกใจ และที่แย่กว่านั้นคือ อาหารทะเลเป็นของสด ราคาเปลี่ยนทุกวัน ยิ่งใกล้สิ้นปียิ่งกดดันเรื่องคลังสินค้าและเงินทุนหนัก
การแย่งชิงตลาดมาถึงจุดที่ต้องสู้กันตัวต่อตัว สุดท้ายก็วัดกันที่การทุ่มเงินจริงและการมีสินค้าคุณภาพดี
เมื่อเจอราคาเกือบจะ"ทุ่มตลาด"และแหล่งสินค้าที่มีคุณภาพคงที่ของลู่เหวย์ ความได้เปรียบด้านช่องทางและแบรนด์ที่ตระกูลหวังภาคภูมิใจก็ไร้ความหมายไปทันที
เว้นแต่พวกเขาจะกดราคาให้ต่ำกว่าลู่เหวย์ได้ จนแทบจะแจกฟรี ถึงจะดึงลูกค้ากลับมาได้
ส่วนหวังเทียนหาว ภายใต้แรงกดดันจากสต็อกสินค้ามหาศาลและความเสี่ยงผิดสัญญา ในที่สุดก็กัดฟันออกคำสั่งที่แทบเป็นการฆ่าตัวตายว่า
"ลดราคา! กั้ง ขายปลีกสิบหยวนต่อชั่ง! ปูม้า สิบห้าหยวนต่อชั่ง! ขายให้หมด! ถึงจะขาดทุนก็ต้องขายสต็อกให้หมด ดึงลูกค้ากลับมาให้ได้!"